Εικόνες από την εκδήλωση του 1ου Δημοτικού Ζακύνθου στον Οδυσσέα Ελύτη

Μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από το αφιέρωμα της Χορωδίας του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ζακύνθου στον Οδυσσέα Ελύτη. 27-5-2012, Θέατρο Σαρακινάδου

Zante 1o Dimotiko gia Elyti - slideshow maker with music

«ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ»

Ο Σύλλογος Διδασκόντων του

1^ου Δημοτικού Σχολείου Ζακύνθου σας προσκαλεί σε μια

Μουσική Βραδιά αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη

την Κυριακή 27 Μαΐου 2012 στις 9.00΄ μ.μ.

στο Θέατρο Σαρακινάδου.

Οι μαθητές της Χορωδίας του 1^ου Δημοτικού Σχολείου

θα τραγουδήσουν μελοποιημένα ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη

από τους κύκλους τραγουδιών: «Άξιον Εστί» και

«Μικρές Κυκλάδες» του Μίκη Θεοδωράκη,

«Το Θαλασσινό Τριφύλλι» του Λίνου Κόκοτου και

«Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» του Δημήτρη Λάγιου.

Ποιήματα και πεζά του ποιητή θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:

Κώστας Καποδίστριας, Τάκης Πετρόπουλος

και Διονυσία Ξένου.

Ο Διευθυντής του Σχολείου                      Ο Δάσκαλος Μουσικής

      Διονύσης Κόκλας                                       Σταύρος Αμπελάς

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γράφει για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

In Μy Εnd Ιs Μy Βeginning*

Τo βλέµµα του ποιητή
του Βασίλη Ραφαηλίδη


1. Η ΠΑΓΙ∆Α ΤOΥ ΒΛΕΜΜΑΤOΣ

[…] Σε κάθε ταινία που βλέπουµε, το βλέµµα του Oδυσσέα συναντάµε. Η περιπέτεια του βλέµµατος δεν έχει τέλος. Το γαλάζιο καράβι, συνεχώς θα φεύγει για νέες περιπέτειες, και κάθε περιπέτεια θα 'ναι µια καινούργια δοκιµασία του βλέµµατος, αλλά και µια πιθανότητα για νέες αµαρτίες γιατί «η αµαρτία είναι συναρτηµένη µε την περιπέτεια», όπως λέει ο Levinas, και για τους χριστιανούς, µε τα µάτια – πολύ σωστά, αφού κάθε περιπέτεια (και, συνεπώς, κάθε αµαρτία) αρχίζει µε το περίεργο βλέµµα του
ερευνητή.

«Για να µην αµαρτήσεις, πρέπει ν' αδρανήσεις» λέει πάλι ο Levinas. Μ' αυτή την έννοια, ο υπ' αριθµόν ένα αµαρτωλός στη µυθολογία όλων των λαών είναι ο Oδυσσέας, ο άνθρωπος µε το πιο δυνατό βλέµµα, κατά κάποιο τρόπο ο Ηρακλής του βλέµµατος, που σήκωσε όλο τον κόσµο µε τα µάτια του.

∆εν έκανε το λάθος του Άτλαντα να φορτωθεί τον κόσµο στη ράχη του. Κι
αν νοµίζετε πως έχασε το δρόµο του τραβώντας για την Ιθάκη, µάλλον θα πρέπει να ξαναδιαβάσετε την Oδύσσεια ή, τουλάχιστον, τον πρώτο τόµο («Από την Ιλιάδα στον Παρθενώνα») του τρίτοµου έργου του Αndré Bonnard O αρχαίος ελληνικός πολιτισµός.

O Oδυσσέας, που δεν ήταν καθόλου βιαστικός, ήξερε πως, για τον σοφό άνθρωπο, ο συντοµότερος δρόµος περνάει απ' το Λαβύρινθο και, βέβαια, δεν είναι η ευθεία. Αυτά τα λένε οι προσκολληµένοι στον Ευκλείδη γεωµέτρες. Oι πολυδιάστατες γεωµετρίες, όµως (ας πούµε, αυτή του Riemann ή εκείνη του Λοµπατσέφσκι), λένε άλλα.
Λένε πως υπάρχουν τόσες γεωµετρίες όσες και τα βλέµµατα που πέφτουν πάνω στο χώρο. Το παν είναι να ξέρεις να φτιάχνεις τη γεωµετρία που ταιριάζει στο πρόβληµά σου·

όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, που µονίµως µπερδεύει τους «τρισδιάστατους», τους προσκολληµένους δηλαδή στο βολικό
παραµύθι πως ο κόσµος έχει τρεις διαστάσεις, αλλά και, πόσο µάλλον, τους µονοδιάστατους, που δε θα µάθουν ποτέ πως, στην ποίηση, οι διαστάσεις είναι τόσες, όσες αποφασίσει ο ποιητής.

Κι ο Αγγελόπουλος, πριν από καθετί, είναι ένας µεγάλος ποιητής,
που βρίσκεται συνεχώς σε πειρασµό και συνεχώς προσπαθεί να ξορκίσει µε τη µεγάλη του τέχνη το Κακό που ενδηµεί σε τούτη την αµαρτωλή χώρα.

Ξέρουµε από τον Εmmanuel Levinas (Τέσσερις ταλµουδικές µελέτες) πως στην αρχή κάθε περιπέτειας βρίσκεται ένας πειρασµός·

σαν αυτόν που κινεί τον Oδυσσέα, αλλά και τον ήρωα της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα. ∆εδοµένου ότι στον καιρό µας κάθε σοβαρή γήινη περιπέτεια είναι µια περιπέτεια του βλέµµατος (τα καράβια έγιναν διαστηµόπλοια – σωστά το είπε ο Arthur C. Clarke), Το βλέµµα του Oδυσσέα είναι µια περιπέτεια εντελώς συναρπαστική.

Αρκεί να µπορέσεις να τοποθετήσεις την ταινία στη σωστή της (πολυ)διάσταση και να καταλάβεις πως, κατ' αρχάς, µιλάει για τον κινηµατογράφο καθαυτόν· τον κινηµατογράφο σαν παγίδα του βλέµµατος και, συνεπώς, σαν τρόπο επανάκτησης της χαµένης αθανασίας µέσα από τις σκιές, που είναι περίπου ίδιες µε τις σκιές τις οποίες συναντάει ο Oδυσσέας όταν κατεβαίνει στον Άδη.


2. O ΧΡOΝOΣ ΤOΥ ΒΛΕΜΜΑΤOΣ

Η ταινία Το βλέµµα του Oδυσσέα, στο βαθµό που είναι µια οδύσσεια η οποία έλκει την καταγωγή της από την Oδύσσεια του Oµήρου και τοποθετείται δίπλα σε δύο σύγχρονες λογοτεχνικές παραλλαγές του ίδιου µύθου, την Oδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη (1938) και τον Oδυσσέα του James Joyce (1922),

δεν µπορεί παρά να είναι ένα road movie (ταινία δρόµου), όπως ονοµάστηκε ο
αφηγηµατικός τρόπος που εµφανίστηκε κατ' αρχάς ως λογοτεχνικός, στο µυθιστόρηµα του Jack Kerouac Στο δρόµο (1957), το οποίο θα εγκαινιάσει το κίνηµα των Μπιτ.

O Αγγελόπουλος θα µπορούσε να θεωρηθεί σαν ένας όψιµος Μπιτ, αλλά µε µια
βασικότατη διαφορά: η επίµονη και λυτρωτική περιπλάνηση δεν τελείται εκτός χρόνου, όπως στους Μπιτ· τελείται σε χρόνο ιστορικό, όπου, όµως, περιπλέκεται κι ο ίδιος ο δηµιουργός που είναι παρών ανάµεσα στους ήρωές του.

Στην «αφήγηση δρόµου», αυτό που µένει πίσω από τον ταξιδιώτη, δεν είναι ο χώρος (δηλαδή ο δρόµος κι ό,τι αυτός συνδέει), αλλά ο χρόνος. Εδώ, δεν υπάρχει ρολόι, κι ο χρόνος, όπως κι ο χώρος, υπακούει µόνο στο νόµο των πιθανοτήτων.

Η ελευθερία, βασικό αίτηµα των Μπιτ, γίνεται δυνατή µόνο έξω και πέρα από το χρόνο, κι αυτό παραπέµπει σε µια µεταφυσική χωρίς Θεό, αφού το τέλος του ταξιδιού δεν καταλήγει στον παράδεισο κι αφού η κόλαση βρίσκεται πάντα πίσω, στα µέρη που αφήνουµε πίσω µας στη φυγή µας προς τα µπρος.

Εκείνο το οποίο αναζητεί ο ήρωας που µονίµως φεύγει χωρίς να έχει την πρόθεση να πάει πουθενά, δεν είναι ούτε η Ιθάκη, ούτε η Πηνελόπη· είναι ο «πηγαιµός για την Ιθάκη»· είναι το ταξίδι για το ταξίδι, η συχνά έως θανάτου άσκοπη περιπλάνηση:

λογικότατο ταξιδιωτικό σχέδιο µέσα στον πλήρη παραλογισµό του· και εξόχως αντιτουριστικό. Άλλωστε, για κάθε φιλοσοφηµένο άνθρωπο, κάθε ταξίδι τελειώνει σ' ένα νεκροταφείο.

Και κάθε νεκροταφείο είναι µια Ιθάκη
Ωστόσο, όταν την Ιθάκη τη µεταθέτεις στο Σαράγεβο, όπως κάνει ο Αγγελόπουλος στο Βλέµµα του Oδυσσέα, τότε την τοποθετείς στην κόλαση.

Κι όταν την Πηνελόπη (Μaia Morgenstern) τη «σκορπάς» στο δρόµο, τότε δε θα βρεις καµιά Πηνελόπη όταν φτάσεις στο τέλος του ταξιδιού. Tα µονοπάτια της Iστορίας δεν οδηγούν πουθενά, κυρίως µετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισµού.
Αυτή η ταινία δρόµου µιλάει κυρίως για τον χαµένο δρόµο της Ιστορίας, για το ξεστράτισµα του ανθρώπου στην αιώνια πορεία του προς την Oυτοπία, η οποία, από την εποχή τού Τhomas More, πάντα είχε τη µορφή παραδείσου.

O Μarx έκανε ό,τι µπορούσε για να µειώσει την καταστροφική λειτουργία των νόµων των πιθανοτήτων στην Ιστορία, αλλά δεν πήρε υπόψη του πως οι άνθρωποι µπορεί και να µη θέλουν σωτηρία άλλου είδους απ' αυτήν που υπόσχεται ο Θεός και που, κατά το χριστιανισµό, εισέβαλε τρεις
φορές στον ιστορικό χρόνο:

την πρώτη, όταν έφτιαχνε τον κόσµο· τη δεύτερη, όταν έστελνε τον Υιό Του για να διορθώσει τα θεϊκά λάθη·

και την τρίτη, όταν εγκαθιστούσε επί µαταίω µέσα στην Ιστορία το Άγιο Πνεύµα, την ηµέρα της Πεντηκοστής. Παρά την τριπλή επέµβαση, η αποτυχία του θεϊκού σχεδίου είναι παταγώδης, κι αυτό θα µπορούσε να είναι µια κάποια παρηγοριά για την αποτυχία του ανθρώπινου σχεδίου.

Μας χρειαζόταν η κυνική ψυχραιµία του Karl Popper (Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της) για να παραδεχτούµε τελικά πως ένας από τους εχθρούς της ανοιχτής κοινωνίας είναι και ο Θεός.

Τι αποµένει, λοιπόν; Ίσως η πρόταση ενός υπαρξιστή, του Μerleau-Ponty: η ίδια η στράτευση έχει µεγαλύτερη σηµασία απ' το σκοπό της στράτευσης.

Τη στιγµή που η Ιστορία τελείται, δεν έχεις ιδέα για την έκβαση – ευτυχώς· γιατί δε θα είχες κανένα λόγο να στρατευτείς, αν γνώριζες εξαρχής πως
η έκβαση θα ήταν αρνητική.

Κάθε στράτευση, λοιπόν, αν δεν είναι µια «τυφλή» αυτοστράτευση, είναι µια γελοία επιστράτευση.
O ήρωας της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα αυτοστρατεύεται σ' ένα ιδανικό που µοιάζει να 'ναι το τελευταίο µέσα σε µια κοινωνία η οποία κατανάλωσε όλα τα ιδανικά της:

το να περισώσεις το αρχικό, το παρθενικό βλέµµα που έριχνε ο κινηµατογράφος στον κόσµο, στην αρχή του αιώνα που πεθαίνει, σίγουρα είναι ένα ιδανικό που µετριάζει τη «θλίψη απ' το τέλος τού αιώνα», όπως λέει ο
Αγγελόπουλος, που ξέρει καλά τι λέει.

Λέει πως η προσπάθεια για σωτηρία του αιχµαλωτισµένου στο σελιλόιντ βλέµµατος µοιάζει µε ιεραποστολή κι έχει σχέση µ' αυτό που παλιότερα ονόµαζαν σωτηρία της ψυχής.

Τρεις επεµβάσεις του Θεού και µία του Μarx τέσσερις, δεν κατάφεραν να σώσουν ούτε την ψυχή ούτε το κορµί. Ίσως, τελικά, η σωτηρία έρθει µέσα από τη σωτηρία του βλέµµατος.

Όταν µάθουµε να βλέπουµε καλά, µπορούµε να ενεργούµε καλύτερα. Το σηµαντικό είναι να ξέρεις να επεµβαίνεις διά του βλέµµατος πάνω στο παλίµψηστο της Ιστορίας και να ξύνεις τα στρώµατα που καλύπτουν το ένα το άλλο.

O Ζήσιµος Λορεντζάτος θα µας υποδείξει µια µέθοδο, που µοιάζει πολύ µ' αυτήν του Αγγελόπουλου: «Κάθε γενιά ξύνει την περγαµηνή τη
γραµµένη µε τις περιπέτειες της προηγουµένης και γράφει επάνω τις περιπέτειες τις δικές της.

Το παράξενο είναι πως, µε τα τόσα ξυσίµατα και τις διαδοχικές γραφές, η περγαµηνή από κάτω µένει πάντα απείραχτη – το θαύµα της ζωής».
O Θόδωρος Αγγελόπουλος θα ξύσει πολύ βαθιά την περγαµηνή όπου είναι αποτυπωµένη η Ιστορία των λαών των Βαλκανίων.

Και θα αποκαλύψει πολλούς χρόνους γραµµένους πάνω στο πανάρχαιο παλίµψηστο του Oµήρου, τη φιλολογική αρχετυπική µήτρα της

µεγάλης και ατέρµονης ανθρώπινης περιπέτειας.

Όµως, αυτό που θα βρει τελικά στο παλίµψηστο, δε θα 'ναι οι επάλληλοι χώροι µε τους παγωµένους χρόνους τους, όπως στη ζωγραφική, αλλά οι αλληλοεπικαλυπτόµενοι χρόνοι, οι στοιβαγµένοι πάνω σ' έναν στενό
και δύσκολο χώρο, το χώρο των Βαλκανίων.

Πρόκειται για ένα χώρο παντελώς ακατάλληλο για την ανάπτυξη του έπους και,
συνεπώς, άσχετο µε τη χωρική άνεση που δίνει στον εαυτό του ο Όµηρος. O χρόνος στο Βλέµµα του Oδυσσέα είναι απολύτως συναρτηµένος µε το χώρο.

Θα 'λεγες πως, εδώ, ο χρόνος βγαίνει από το χώρο των Βαλκανίων, όπως βγαίνει από το χώρο του ∆ουβλίνου ο χρόνος της µιας ηµέρας (16 Ιουνίου 1904) στον Oδυσσέα του Joyce·

µόνο που, στο Βλέµµα του Oδυσσέα, ο χρόνος δεν είναι ούτε καν αυτός της µιας ηµέρας που χαρίζει στον ήρωά του ο Joyce. O ήρωας του Αγγελόπουλου ζει στον δικό του χρόνο, αυτόν που κατασκεύασε ο ίδιος για προσωπική του χρήση, όπως ο Κerouac στον αυτοβιογραφικό ∆ρόµο.

Το βλέµµα του Oδυσσέα είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας, µια εσωτερική περιπέτεια, όπου η ύπαρξη προηγείται σταθερά της ουσίας, και, συνεπώς, δεν

υπάρχει κανένας λόγος ο χρόνος να µετριέται µε το ρολόι,

όπως στις κοινές περιπέτειες, που αρχίζουν, κορυφώνονται και
τελειώνουν µε τη λογική σειρά την οποία επιβάλλει ο «αντικειµενικός», ο µαθηµατικός χρόνος.

O ήρωας της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα δε ζει µια περιπέτεια, ζει τη δική του περιπέτεια και επιβάλλει στην εξωτερική περιπέτεια (πόλεµος) τον δικό του χρόνο.

Έχει, λοιπόν, την ποιητική άνεση να µπαινοβγαίνει στο χρόνο απ' όποια «πόρτα» θέλει, πολύ περισσότερο τώρα που όλες οι πόρτες
στα Βαλκάνια είναι σπασµένες,

τώρα που ο ιστορικός χρόνος τρέχει από τις τρύπες ενός κόσκινου και διαχέεται παντού στον βαλκανικό χώρο.

Κάπως έτσι συµβαίνουν τα πράγµατα και στην Oδύσσεια του Καζαντζάκη, ο οποίος πιάνει τον οµηρικό ήρωα εκεί όπου τον εγκαταλείπει ο Όµηρος, κι αρχίζει να τον περιφέρει σε καινούργιους τόπους, µε καινούργιους ανθρώπους, ίσα ίσα για να µη φτάσει ποτέ ο Oδυσσέας στην Ιθάκη.

Τι ρεζιλίκι να επιστρέφεις σπίτι σου, εσύ, ένας Oδυσσέας, και να βρίσκεις εκεί την Πηνελόπη να σου 'χει έτοιµες τις παντούφλες και τη σούπα!

Αν ο Joyce συµπυκνώνει το χρόνο της οδυσσεϊκής περιπέτειας στη µία
ηµέρα, ο Καζαντζάκης τον ανοίγει στο άπειρο. Βρίσκεται, συνεπώς, πιο κοντά στην οµηρική άποψη για την περιπέτεια.

Όσο για τον Αγγελόπουλο, αυτός φρόντισε να εξαφανίσει και την Ιθάκη και την Πηνελόπη και τον ίδιο τον Oδυσσέα, έτσι ώστε αυτός που περιπλανιέται, να µην είναι ο Oδυσσέας, αλλά το βλέµµα του.

Το έπος, ακόµα και το αντι-έπος του Joyce, είναι παντελώς αδύνατον στις µέρες µας. Στις µέρες µας, δυνατή είναι µόνο µια «περιπέτεια δρόµου».

Μόνο αυτή περισώζει ό,τι έχει σωθεί απ' τον Όµηρο. Στην περιπέτεια δρόµου, η µόνη χρήσιµη αποσκευή είναι τα µάτια σου.

Τι γίνεται, όµως, όταν τα µάτια σου ενεργοποιούν αδιάκοπα την εικονοπλαστική φαντασία, πράγµα ανεπίτρεπτο στη λογοτεχνία του Κerouac και την προβληµατική των Μπιτ, αλλά και σ' όλες τις ταινίες δρόµου, µε πρώτες και καλύτερες ανάµεσά τους αυτές του Wim Wenders, του συνεπέστερου
µαθητή του Κerouac;

Γίνεται ό,τι γίνεται πάντα όταν ενεργοποιείται η φαντασία, απ’ την οποία προσπαθεί απεγνωσµένα να ξεφύγει η περιπέτεια δρόµου: η ενεργοποιηµένη φαντασία ενεργοποιεί τη µνήµη και η ενεργοποιηµένη µνήµη συντηρεί τη φαντασία µέσα από µια αδιάκοπη ανάδραση.

∆εν µπορείς να γλιτώσεις απ' τη µνήµη, παρά µόνο αν καταφέρεις να ασκηθείς στον οµφαλοσκοπικό ησυχασµό, όπως τον ορίζει ο Γρηγόριος Παλαµάς.

Όσο υπάρχει µνήµη, θα υπάρχει και Ιστορία· κι όσο υπάρχει φαντασία, θα
υπάρχει και Oυτοπία.

Το σηµαντικό για µια αναστήλωση της πάντα αναγκαίας Oυτοπίας, είναι να διαφυλαχτεί, ως κόρη οδυσσεϊκού οφθαλµού, η καλή συνεργασία της µνήµης µε τη φαντασία.

Όσο οι µουζίκοι προσεύχονται (εκτός απ' το Θεό, τον εγγυητή της ουράνιας Oυτοπίας) και στον Λένιν (τον εγγυητή της γήινης), πρέπει να 'µαστε αισιόδοξοι.

Από το βιβλίο Το βλέµµα του ποιητή (6 κείµενα για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Το βλέµµα του Oδυσσέα), εκδ. Αιγόκερως, 1996.

πηγή: http://www.lifo.gr/team/nomiracleshere/28674
...

Πρωτοχρονιά με τους Τραγουδιστάδες στην ΕΤ1

Πρωτοχρονιάτικο ποδαρικό στα σπίτια εκατομμυρίων Ελλήνων στη χώρα μας και στο εξωτερικό θα κάνουν οι Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος, μέσα από την εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης "Το αλάτι της γης", του Λάμπρου Λιάβα

«ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΤΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ»

Αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Πρεμιέρα: Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011 στις 9 μ.μ.

Το Θέατρο του Ήλιου υποδέχεται το φθινόπωρο με το ΘΕΑΤΡΟ ΤΣΗ ΖΑΚΥΘΟΣ, που σε συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κέρκυρας παρουσιάζει μια παράσταση – αφιέρωμα στον θεμελιωτή του νεοελληνικού θεάτρου Ιάκωβο Καμπανέλλη.

«ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΤΡΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ» 

Τρεις χαρακτηριστικοί μονόλογοι του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα επί σκηνής του Θεάτρου του Ήλιου.

Η Ιωάννα Γκαβάκου σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον μονόλογο: ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΟΡΕΣΤΗ, που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία και στην Αμερική από την ίδια και γνωστοποίησε το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο θεατρόφιλο κοινό της Αμερικής. Πραγματεύεται την ιστορία της Κλυταιμνήστρας σε μια σύγχρονη εκδοχή, που θέλει τη γυναίκα του Αγαμέμνονα τελικά, να δικαιώνεται.

Ο Γιώργος Βούτος ερμηνεύει τον μονόλογο ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ σε σκηνοθεσία Κώστα Καποδίστρια - Κατερίνας Πολυχρονοπούλου. Ένας δήμαρχος επαρχιακής πόλης, εκφωνεί έναν πανηγυρικό και καταλήγει να αποκαλύψει διάφορα ευτράπελα για όλους και για όλα.

Και τέλος, ο Κώστας Καποδίστριας ερμηνεύει τον ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου. Στον μονόλογο αυτόν παρουσιάζεται με κωμικό τρόπο το «δράμα» ενός συγγραφέα που διαπιστώνει ότι δεν έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Τηλεφωνεί σ’ έναν άλλο συγγραφέα και του προτείνει ένα «σχέδιο» για να κερδίσουν την υστεροφημία τους.

Η σκηνογραφική επιμέλεια έγινε από την Κατερίνα Καμπανέλλη. Η μουσική από τη Νένα Βενετσάνου και το Βασίλη Σταμάτη.

Η παράσταση ανέβηκε με τη βοήθεια του Δήμου Ζακύνθου και της Π.Ι.Ν. Μετά από την πετυχημένη πορεία της στη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και τη Νάξο – ιδιαίτερη πατρίδα και αγαπημένη του συγγραφέα - η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο του Ήλιου την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011 στις 9 η ώρα το βράδυ για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Παραστάσεις: Παρασκευή 21, Σάββατο 22, Κυριακή 23 Οκτωβρίου, Τετάρτη 26, Πέμπτη 27, Παρασκευή 28, Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Οκτωβρίου.
Ώρα: 9 μ.μ. τις καθημερινές και τις Κυριακές 8 μ.μ.

Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ και 10 ευρώ (φοιτητικό, ομάδων, συλλόγων, ανέργων) .
Κρατήσεις θέσεων – πληροφορίες: Θέατρο του Ήλιου
Φρυνίχου 10 – Πλάκα. Τηλ. 210 3231591.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

 Η Κινηματογραφική λέσχη Ζακύνθου σας προσκαλεί

στην προβολή του ντοκιμαντέρ του ζωγράφου και σκηνοθέτη

Μαθιού Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη

με τίτλο "ΑΓΑΠΗ.   Η Κρήτη τον Αυγουστο"

Την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου στις 9.00 μ.μ. στον Δημ. κινηματογράφο " Φώσκολος" στην Πλατεία Σολωμού

ΘΑ  ΠΑΡΑΒΡΕΘΕΙ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ Κος ΜΑΘΙΟΣ ΓΙΑΜΑΛΑΚΗΣ-ΜΑΡΤΖΩΚΗΣ

Ελεύθερη είσοδος

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία:   www.klz.gr     2695029470   &   6977511748

Μαθιός Γιαμαλάκης-Μαρτζώκης

Ο ζωγράφος και σκηνοθέτης Μαθιός Γιαμαλάκης - Μαρτζώκης, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Γιώργης Γιαμαλάκης καταγόταν από την Κρήτη, ενώ η μητέρα του Μαρία, το γένος Μαρτζώκη, καταγόταν από τη Ζάκυνθο. Ξεκίνησε την εργασιακή του δραστηριότητα στην αθηναϊκή εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, με παράλληλα σεμινάρια δημοσιογραφίας και εργαζόταν και στην ηλεκτρική εταιρεία ΗΕΑΠ.

Από μικρό παιδί τον απασχολούσε το σχέδιο και η Τέχνη της Ζωγραφικής. Ένα ταξίδι του στη Δυτική Γερμανία τον οδήγησε να θέλει να σπουδάσει εκεί. Με τους πίνακες και τα σκίτσα που κουβαλούσε μαζί του, ξεπερνώντας το προκαταρκτικό, μπήκε αμέσως στα εργαστήρια της Werkkunstschule στο Offenbach/M. Παράλληλα δούλευσε στην εφημερίδα Abend Post. Οι σπουδές του στη Γερμανία συνεχίστηκαν με κρατική υποτροφία για άλλα τρία χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο άρχισε να εργάζεται και σαν Studioman στον Hessischer Rundfunk στην Frankfurt/Μ, γιατί τον γοήτευε ο κινηματογράφος.

Στη Σουηδία πήγε για πρώτη φορά, το 1964, προσκεκλημένος σε γάμο συμμαθήτριάς του και σχεδόν αμέσως προσελήφθη σαν γραφίστας στη Σουηδική Τηλεόραση. Το 1967 ήρθε ανάμεσα στους 10 πρώτους σε διαγωνισμό της Σουηδικής Τηλεόρασης, στον οποίο έλαβαν μέρος 2000 υποψήφιοι. Υπέγραψε την παραίτησή του ως γραφίστας και μπήκε ξανά στην Σουηδική Τηλεόραση ως παραγωγός.

Με μόνιμη κατοικία του τη Στοχόλμη, στη διάρκεια πέντε δεκαετιών παρήγαγε πλούσιο, φιλμογραφικό και ζωγραφικό έργο. Μέσα από τη Σουηδική Τηλεόραση, ως ελεύθερος συνεργάτης, ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο (Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική...) και γύρισε πάνω από 65 ταινίες και ντοκιμαντέρ από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Έχει κάνει πάνω από 20 εκθέσεις ζωγραφικής, στη Σουηδία, την Ελλάδα, και τη Γερμανία.

Οι σκέψεις του είναι αποτυπωμένες στην προσωπική του ιστοσελίδα http://www.matheo.se/ (e-mail: matheo@spray.se)

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΙΜΗ ΠΛΕΣΣΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΝΥΚΤΩΝ ΕΓΧΟΡΔΩΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Συναυλία αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα θα πραγματοποιήσει την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων Ζακύνθου υπό τη διεύθυνση του Τιμόθεου Αρβανιτάκη.
Στη συναυλία θα ακουστούν γνωστά και αγαπημένα τραγούδια του συνθέτη, όπως τα: Όλα δικά σου μάτια μου, Βρέχει πάλι απόψε, Η Μυρσίνη βάζει τ’ άσπρα, Γέλαγε η Μαρία, Μέθυσ’ απόψε το κορίτσι μου, Θα κλέψω τα τριαντάφυλλα, Ξημερώνει Κυριακή, κ.ά.π., σε ενορχήστρωση Τιμόθεου Αρβανιτάκη, τα οποία θα ερμηνεύσουν οι εξαίρετες φωνές των Βασίλη Χριστοδουλόπουλου, Ανδριάνας Λυκούρεση, Άγγελος Δάνος και Μαριάννα Σεμιτέκολου. Την συναυλία παρουσιάζει ο Άγγελος Πυριόχος.

Η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων Ζακύνθου πρωτοσυστάθηκε το καλοκαίρι του 2009 και έκανε την πρώτη της εμφάνιση τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου στο θέατρο Σαρακινάδου, σε συνεργασία με τη Χορωδία Επτανησίων Πάτρας. Η επόμενη συναυλία της πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 2010 σε συνεργασία με το Mandolin Impressions Quartet, ένα καταξιωμένο κουαρτέτο νυκτών εγχόρδων της Πάτρας. Η Τρίτη συναυλία της ορχήστρας πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2011 με μουσικές από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο.

Τον βασικό κορμό της ορχήστρας αποτελούν επαγγελματίες και ερασιτέχνες των οργάνων κιθάρας και μαντολίνου. Την ορχήστρα θα πλαισιώσουν και άλλα όργανα, όπως βιολιά, βιολοντσέλο, μπάσο, πιάνο, ακορντεόν, κρουστά.
Ψυχή της ορχήστρας αποτελεί ο μαέστρος και ενορχηστρωτής της Τιμόθεος Αρβανιτάκης, ο οποίος προσφέρει εκτός από τις συνθέσεις του και τη διεύθυνσή του και τις απαραίτητες για την ύπαρξη της ορχήστρας πολύτιμες ενορχηστρώσεις του.

Στη συναυλία θα παραβρεθεί και ο τιμώμενος συνθέτης Μίμης Πλέσσας, ο οποίος και θα συμπράξει σε κάποια τραγούδια με την ορχήστρα.
Η συναυλία ξεκινά στις 9μμκαι η είσοδος είναι ελεύθερη.

Α.Σ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝ.ΡΩΜΑ

Παρασκευή 26 Αυγούστου, στις 20.30 μμ, στον κήπο του Αρχοντικού Ρώμα,θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για τα 30 χρόνια απο τον θάνατο του Διονυσίου Ρώμα.

Ομιλητές: Νίκιας Λούντζης και Διονύσης Μουσμούτης

Θα ακολουθήσει έκθεση φωτογραφιών με ανέκδοτο υλικό, απο την ζωή και την δράση του Διονυσίου Ρώμα.

Είσοδος ελέυθερη

ΟΙ ΔΥΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Η απογοήτευση προέρχεται πάντα από κάτι που περιμένεις να είναι καλό και δεν είναι, ποτέ από κάτι που περιμένεις να είναι κακό και είναι. Γι αυτό το λόγο δεν θα μας απασχολήσουν κάποιες κακές και ασήμαντες παραστάσεις, θα μας απασχολήσουν όμως δύο σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα στα οποία πολλοί είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους για κάτι καλλιτεχνικά σπουδαίο στο ζακυνθινό καλοκαίρι. Και χωρίς πολλά λόγια και περιστροφές αναφέρομαι στην παράσταση του Οθέλλου του Γιώργου Κιμούλη και στη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Τι μπορεί να ενώνει αυτά τα δύο τόσο διαφορετικά καλλιτεχνικά γεγονότα; η απογοήτευση που κάποιοι ένιωσαν παρακολουθώντας τα.

Ο Οθέλλος του Σαίξπηρ μόνο Οθέλλος και μόνο Σαίξπηρ δεν ήταν. Ακούσαμε τον Μαρκουλάκη να τραγουδάει, είδαμε μια στριπτιζέζ να χορεύει σε σωλήνα. Η γλώσσα του Σαίξπηρ μετατράπηκε σε βωμολοχική και αγοραία. Οι ηθοποιοί πηγαινοέρχονταν στην σκηνή άτακτα και άσκοπα. Υπήρχαν μεγάλα κενά που περίμενες κάποιος να μιλήσει ή κάτι να συμβεί πάνω στη σκηνή.

Η Καρύδη και η Μπρέμπου σιγομουρμούριζαν τα λόγια τους σαν να βρίσκονταν σε τηλεοπτικό σήριαλ.

Και το κλου της βραδιάς ήταν όταν ο Κιμούλης θύμωσε επειδή μερικά παιδιά, που από ελλειπή φύλαξη είχαν παρεισφρήσει στο θέατρο έκαναν φασαρία και ο ηθοποιός το θεώρησε αποδοκιμασία του κοινού. Μήπως γιατί όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται; Ο μόνος που διασωζόταν στην παράταση ήταν ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στο ρόλο του Ιάγου, όπου έδωσε ένα καλό δείγμα της υποκριτικής του ικανότητας. Ο Γιώργος Κιμούλης είναι σπουδαίος ηθοποιός και μας έχει προσφέρει στο παρελθόν σπουδαίες παραστάσεις, όπως πριν από μερικά χρόνια στο ίδιο θέατρο την παράσταση «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου. Ελπίζουμε και στο μέλλον να δούμε ανάλογα πράγματα.

Το κοινό των 3000 και πάνω θεατών που κατέκλισε κάθε γωνιά του υπαίθριου θεάτρου στη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα έδειξε πόσο διψάει για καλή και ποιοτική ελληνική μουσική και πόσο εκτιμάει τον καλλιτέχνη και το έργο του. Και όντως ο Λαυρέντης και η υπέροχη μουσική του ήταν άψογοι, αλλά μόνο για τη λίγη ώρα στην αρχή και στο τέλος της συναυλίας που εμφανίστηκε.

 Ενδιάμεσα όμως είχαμε την κακή τύχη να πρέπει για ατέλειωτη ώρα να ακούμε τα κακόγουστα, ανόητα και άκρως σεξιστικά αστεία του Γιάννη Ζουγανέλη, που σε καμιά πολιτισμένη χώρα του κόσμου δεν θα μπορούσαν να λέγονται χωρίς να ξεσηκωθούν τουλάχιστον οι γυναικείες οργανώσεις. Και αυτά όλα μπροστά σε χιλιάδες νέα αγόρια και κορίτσια που πήγαν να ακούσουν την γεμάτη ουσία και νοήματα μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ο δε συμπαθής Δημήρης Σταρόβας ήταν μάλλον ανύπαρκτος, εκτός από τις στιγμές που έπαιξε την κιθάρα του, πράγμα που ξέρει να κάνει καλά. Γενικά μάλλον συνόδευε χαλαρά τα φιλαράκια του σε μια ευχάριστη καλοκαιρινή εξόρμηση.

Όλα αυτά δίνουν δυστυχώς την αίσθηση της καλοκαιρινής αρπαχτής και είναι κρίμα, γιατί σ’ αυτό το κατάμεστο θέατρο θα μπορούσαν να είχαν συμβεί μοναδικά και αξέχαστα πράγματα μια βραδιά με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Κλείνοντας να πω πως από πολλούς άκουσα πως τελικά η παράσταση του καλοκαιριού, αν και δυστυχώς δεν μπόρεσα να την δω, ήταν ο «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Έστω και έμμεσα λοιπόν, συγχαρητήρια στους συντελεστές της παράστασης.

Α.Σ.

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΓΚΟ ΦΟΣΚΟΛΟ



κλικ στην εικόνα για μεγένθυνση



Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στο χώρο όπου βρισκόταν και πρόκειται να ανακατασκευαστεί η οικία του Ποιητή. Δυστυχώς ο χώρος δεν παρουσιάζει την καλύτερη δυνατή εικόνα μια και η διοίκηση της ΔΕΗ, παρόλο που είχε δεσμευτεί, δεν εΔΕΗσε τελικά να απομακρύνει τα καλώδια που έχει εγκαταλείψει εκεί για πάνω από πενταετία, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τις παρακάτω εικόνες.

Ο χώρος όπως τελικά διαμορφώθηκε :

«ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΝΥΧΤΑ» ΣΤΟ ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΡΜΑΟΥΣΑΣ

Ένα ταξίδι στην ισπανόφωνη μουσική ήταν η τελευταία συναυλία του Ιόνιου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής «Παύλος Καρρέρ» που πραγματοποιήθηκε στις 19 Αυγούστου 2011 στο Υπαίθριο Θέατρο Δερματούσας. Στη συναυλία, που είχε τίτλο «Noche Espanola» έλαβαν μέρος οι μουσικοί: Έλλη-Ελένη Αρβανίτη και Κωνσταντίνος Καρυώτης, τραγούδι, Μιχάλης Σουρβίνος, κιθάρα, Νίκος Νικολόπουλος, Φλάουτο και Κατερίνα Καραμπάτσα, πιάνο.

Σκοπός της συναυλίας ήταν η παρουσίαση και ανάδειξη του πλούτου και της εξέλιξης του ισπανόφωνου τραγουδιού ανά τους αιώνες. Ακούστηκαν τραγούδα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα χρονικών περιόδων, διάρκειας πάνω από τρεις αιώνες, τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά διαφόρων μουσικών ειδών και ρευμάτων, κατά κύριο λόγο από την Ισπανία, (παραδοσιακά, λαϊκά, tonadillas, serenatas, coplas, pasadoles) αλλά και άλλες ισπανόφωνες χώρες, όπως Μεξικό (mariachi, vals) και Αργεντινή (tango, balada).

Από την αρκετά συμπαθητική βραδιά, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την σκέπη ενός πορφυρού αυγουστιάτικου μισοφέγγαρου, αξίζει να διατηρήσουμε στην μνήμη μας την όμορφη και γεμάτη ένταση, πάθος και νοήματα ισπανόφωνη μουσική, τη γλυκιά φωνή της Έλλης-Ελένης Πετρίδου, την άψογη και καλά δεμένη με τη μουσική, εκτέλεση του φλάουτου του Νίκου Νικολόπουλου, αλλά κυρίως και πρωτίστως την παρουσία του εξαιρετικού κιθαρίστα Μιχάλη Σουρβίνου,

ο οποίος έδωσε πραγματική πνοή στην κιθάρα του και με τον υπέροχο ήχο του μάγεψε και καθήλωσε το κοινό, το οποίο τον επευφήμησε και τον χειροκρότησε όταν εκτέλεσε το Improvisation/Asturias από την Ισπανική Σουίτα του Albeniz. Ευχής έργο θα ήταν, και πρόταση προς την καλλιτεχνική επιτροπή του Φεστιβάλ η παρουσία του Μιχάλη Σουρβίνου στο επόμενο Φεστιβάλ για ένα προσωπικό ρεσιτάλ

Αμπελάς Σταύρος

ΜΑΡΤΖΩΚΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΩΡΙΖΕΙ ΜΑΡΤΖΩΚΗ

Σε μια σεμνή, ανεπίσημη και ιδιωτικής φύσεως τελετή, ο ζωγράφος σκηνοθέτης Μαθιός Γιαμαλάκης-Μαρτζώκης δώρισε στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων το από τον ίδιο φιλοτεχνημένο πορτραίτο του προπάππου του ποιητή Στέφανου Μαρτζώκη.

Ο Μαθιός Γιαμαλάκης-Μαρτζώκης, για τον οποίον στο πρώτο τεύχος του περιοδικού μας υπήρχε εκτενές αφιέρωμα, συγκινημένος από την υποδοχή που έτυχε από ορισμένους πνευματικούς φίλους στο νησί της μητέρας του, είχε ως ένα προσωπικό τάμα να δωρίσει στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων το πορτραίτο του Στέφανου Μαρτζώκη, που ούτως ή άλλως απουσιάζει από τη συλλογή των πορτραίτων επιφανών Ζακυνθίων. Γι αυτό το λόγο και η συγκίνησή του κατά την παράδοση ήταν εμφανής.

Το πορτραίτο από την πλευρά του Μουσείου παρέλαβε ο πρόεδρός του Ιωάννης Παπαδάτος, ο οποίος ευχαρίστησε τον ζωγράφο και σε φιλική συνομιλία που είχε μαζί του αναφέρθηκε στην ιστορία της οικογένειας Μαρτζώκη.

Στη μικρή τελετή παρέστησαν και λίγοι φίλοι του ζωγράφου, όπως ο φιλόλογος Διονύσης Σέρρας, ο εκπρόσωπος της Κινηματογραφικής Λέσχης Διονύσης Παπαδάτος κ.ά.

Το πορτραίτο του Στέφανου Μαρτζώκη φέρει τα προσωπικά χαρακτηριστικά της τέχνης του Μαθιού Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη. Δηλαδή έντονα χρώματα και πολλά αφηγηματικά και συμβολικά στοιχεία. Το ζητούμενο είναι αν το εν λόγω πορτραίτο θα μπορέσει να βρει μια θέση ανάμεσα στα άλλα, εμφανώς διαφορετικής αντίληψης και τεχνοτροπίας πορτραίτα Ζακυνθίων του Μουσείου.

Αμπελάς Σταύρος

Λυρική συναυλία

υπαίθριο δημοτικό θέατρο
21 Αυγούστου 2011

με την μέτζο σοπράνο ΕΛΕΝΗ ΒΟΥΔΟΥΡΑΚΗ
και στο πιάνο το μαέστρο ΠΑΝΑΓΗ ΜΠΑΡΜΠΑΤΗ

Σαξόφωνο ΚΩΣΤΑΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ, Κιθάρα ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΟΜΟΝΗΣ, Φιλική συμμετοχή ΣΤΑΘΗΣ ΣΟΥΛΗΣ
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Α.ΜΕΡΟΣ

1) TO TANΓΚΟ ΤΗΣ ΨΑΡΟΠΟΥΛΑΣ ΧΡ.ΧΑΙΡΟΠΟΥΛΟΥ

2) ΤHE SHADOW OF YOUR SMILE J.MANDEL
3) ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ Κ. ΚΑΠΝΙΣΗ
4) SUMMERTIME (from"Porgy and Bess") G.GERSHWIN.
5) ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΝΑ 'ΣΑΙ Γ. ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ
6) ΟΛΑ Τ΄ ΑΛΛΑΞΕΣ ΑΝΔ.ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
7) POT-PURRI: *Χθες το βράδυ (Κ.Γιαννίδη) *Blue moon (from"At the circus" R.Rogers) *La vie en rose (Loouiguy) *Solamente una vez (A.Lara ) *Mancha de carnaval (from"Orfeo Negro"L.Bonfa) *Ξύπνα αγάπη μου (Κ.Γιαννίδη) *Αmado mio (Allan Roberts&Doris Fisher)

Β. ΜΕΡΟΣ

1) ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ Μ.ΣΟΥΓΙΟΥΛ

2) ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ('' Φαίδρα'') Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
3) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΗ Τ. ΜΩΡΑΚΗ
4) ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΑΜΑΡΤΙΑ Μ. ΠΛΕΣΣΑ
5) ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ Μ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ
6) ΜΗΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Μ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ
7) ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΤΗ ΛΥΠΗ Μ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ
8) ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙΣ Τ' ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
CONTE PARTIRO, Francesko Sartori

"ΝΤΟΥΕΝΤΕ" ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΤΑ – ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ στο Λόφο του Στράνη

Μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή συναυλία πραγματοποίησαν η τραγουδίστρια Ελένη Πέττα και ο ζακυνθινός, γνωστός κιθαρίστας Παναγιώτης Μάργαρης στις 7 Αυγούστου στο Λόφο του Στράνη. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συναυλίας ήταν ο φυσικός ήχος. Σε ένα δύσκολο, γοητευτικό και κοπιώδες εγχείρημα και ο κιθαρίστας και η τραγουδίστρια Ελένη Πέττα έπαιξαν και ερμήνευσαν χωρίς καμιά ηλεκτρονική ενίσχυση. Ο φυσικός ήχος έδενε αρμονικά με το υπέροχο και υποβλητικό περιβάλλον του Λόφου Στράνη. Οι θεατές είχαν πλαισιώσει κυκλικά τη σκηνή του μικρού και φιλόξενου θεάτρου και παρακολούθησαν σε ατμόσφαιρα μυσταγωγίας τη συναυλία. Η μικρή ορχήστρα του θεάτρου και ο περιβάλλον χώρος είχαν λιτά και καλαίσθητα διακοσμηθεί και φωτιστεί με κεριά από την Ελένη Τουρκάκη.

Η συναυλία είχε τίτλο Ντουέντε, όπως και ο νέος δίσκος της Ελένης Πέττα. Το ντουέντε, λέξη ισπανική, προσπαθεί να εκφράσει το πάθος και το συναίσθημα στις καλλιτεχνικές εκφράσεις του χορού, της μουσικής, του τραγουδιού.

Η συναυλία ήταν ένα μουσικό ταξίδι στις μουσικές της Μεσογείου. Ισπανία, Πορτογαλία, Κάτω Ιταλία, Ελλάδα. Ιδιαίτερη στιγμή η ερμηνεία της Όμορφης και παράξενης πατρίδας του Λάγιου και το Δρόμοι Παλιοί του Θεοδωράκη.
Η Ελένη Πέττα με το ιδιαίτερο χρώμα της φωνής της και την αισθαντική παρουσία της χρωμάτισε την ερμηνεία των τραγουδιών της. Ο Παναγιώτης Μάργαρης έδωσε ένα ακόμα δείγμα της δεξιοτεχνίας και της μουσικότητάς του σε έναν ήχο που έδενε άρρηκτα με τη βραδιά και το περιβάλλον.

Α.Σ.

«ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ» ΕΚΘΕΣΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΑΡΛΟΥ

Έκθεση γλυπτικής με τίτλο Επεμβάσεις πραγματοποιεί ο γλύπτης Χρήστος Μπάρλος στον χώρο του Barrage Culture από τις 3 έως τις 17 Αυγούστου 2011. Ο Χρήστος Μπάρλος γεννήθηκε στη Ρόδο αλλά μεγάλωσε και έζησε στην Αθήνα. Παρακολούθησε το Εργαστήρι Διακοσμητικών Εφαρμογών στη Σχολή Δοξιάδη με δασκάλους τους ζωγράφους Πέτρο Ζουμπουλάκη, Δημήτρη και Χαρίκλεια Μυταρά, το γλύπτη Γιώργο Γεωργιάδη κ.ά.. Στην ίδια σχολή παρακολούθησε και τα τμήματα Αγιογραφίας και Γραφικών Τεχνών.

Εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο, πατρίδα της γυναίκας του και ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο ενώ ταυτόχρονα ζωγράφιζε, έφτιαχνε ξυλόγλυπτα και ειδικές κατασκευές, σχεδίαζε έπιπλα και φωτιστικά. Τα τελευταία 14 χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την τέχνη.

Τα υλικά των έργων του είναι κομμάτια κέδρων της Μεσογείου, ελιές και κυπαρίσσια του Ιονίου, κλαδιά, κορμοί και πέτρες από τη θάλασσα, γρανάζια, ατσάλι, μπρούτζος και χαλκός.

Στα εγκαίνια της έκθεσης η Αρχαιολόγος και Διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού Κατερίνα Δεμέτη παρουσιάζοντας η δουλειά του Χρήστου Μπάρλου είπε: «Ερμηνεία λοιπόν της ζακυνθινής φύσης που τον περιβάλλει, είναι η εικαστική δημιουργία του Χρήστου Μπάρλου, που η τύχη και η ζωή τον έριξε σ’ αυτό το «αλωνάκι». Κι αξιοπρόσεχτη η ερμηνευτική του γλώσσα, αφού σ’ αυτήν μπορούμε να εντοπίσουμε τις αρχετυπικές μορφές, που βλέπει γύρω του και εμπεριέχονται στο ξύλο, την πέτρα, το σίδερο. Επιλέγει το λιγότερο βιασμένο από τον άνθρωπο, υγρό στοιχείο, και μέσα απ’ αυτό ανασύρει, τα ελάχιστα απομεινάρια, που απολιθώνουν την ουσία της ύπαρξης της ζακυνθινής φύσης και ψυχής.

Κοιτάζει πρώτα την πέτρα και η επιθυμία του ξεκινά από το να «βγάλει κάτι» από εκεί μέσα. Και το πράττει, όχι κατατεμαχίζοντάς την, αλλά επεμβαίνοντας σ’ αυτήν, ψηλαφώντας την, χαράσσοντάς την και προσπαθώντας να βρει τι «ήθελε» να πει η ίδια η πέτρα. Αν από μέσα βγαίνει κάτι που θυμίζει ζώο, αντικείμενο ή ανθρώπινη μορφή, του φτάνει, και για να τη «δέσει», προσθέτει στοιχεία από σίδερο, μπρούτζο, χαλκό».

Ο Χρήστος Μπάρλος μιλώντας ευχαρίστησε με συγκίνηση τη γυναίκα του Λυδία για τη συμπαράστασή της και τον δάσκαλό του Πέτρο Ζουμπουλάκη, που παραβρέθηκε στα εγκαίνια.

Σταύρος Αμπελάς

«ΞΑΦΝΙΚΗ ΒΡΟΧΗ» ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ ΒΕΤΤΑ

Η Καλλιόπη Βέττα, γνωστή και αγαπημένη του ζακυνθινού κοινού, μας χάρισε μια μελωδική βραδιά υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας στις 29-7-2011 στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου. Η συναυλία είχε τίτλο «Ξαφνική Βροχή», ο οποίος είναι και ο τίτλος της νέας δισκογραφικής δουλειάς της τραγουδίστριας. Στη συναυλία συμμετείχε και ο συνθέτης Γιάννης Ιωάννου, ο οποίος και υπογράφει μουσικά το νέο δίσκο.

Η Καλλιόπη Βέττα ξεκίνησε τη συναυλία με τραγούδια από το νέο της δίσκο και συνέχισε με κομμάτια για τα οποία είναι γνωστή και καταξιωμένη η ερμηνεία της. Ακούσαμε και τραγουδήσαμε το Άσπρο περιστέρι, Θάλασσα πλατιά, Είσαι ένα περιστέρι, του Μάνου Χατζιδάκι, την Όμορφη Πόλη, Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου, Δρόμοι παλιοί, Ποιος τη ζωή μου κυνηγά, του Μίκη Θεοδωράκη, την Όμορφη και παράξενη πατρίδα, του Δημήτρη Λάγιου, το Μη με ρωτάς του Μάνου Λοΐζου, καθώς και ξένα αγαπημένα τραγούδια, όπως το Canto per me και το La vita e bella.

Επίσης την ορχηστρική σύνθεση του Γιάννη Ιωάννου, με τίτλο Ιανός, και ένα τραγούδι του Αντώνη Κλάδη σε ποίηση Κωστή Παλαμά, αφιερωμένο στο νησί του Σολωμού και του Κάλβου.

Με την ορχήστρα της τραγουδίστριας συνέπραξε και η Μαθητική Χορωδία και Μαντολινάτα Ζακύνθου, υπό τη διεύθυνση του Αντώνη Κλάδη και τη διδασκαλία του Κώστα Μεϊντάνη. Αξίζει τον κόπο να μνημονευθεί η άρτια εκτέλεση της μαντολινάτας και η όμορφη, δροσερή και σωστή φωνητική παρουσία της μαθητικής χορωδίας.

Σταύρος Αμπελάς

ZANTE JAZZ FESTIVAL 2011

Για ακόμα μια χρονιά πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο υπαίθριο Θέατρο της Δερματούσας το Zante Jazz Festibal. Στις τρεις μέρες που διήρκεσε είχαμε τη χαρά να ακούσουμε τα ακόλουθα μουσικά σχήματα.

Petros Klampanis Contextual Septet. Ο Ζακυνθινός κοντραμπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης σπούδασε στο τμήμα μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, έζησε και σπούδασε στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και από το 2008 ζει στη Νέα Υόρκη. Έχει συνεργαστεί με πολύ σημαντικούς εκπροσώπους της νεοϋρκέζικης τζαζ σκηνής. Το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ είναι ένα ηχητικό πορτραίτο του κοντραμπάσου.

Οι Human Touch, μετά από οκτώ χρόνια ζωής αποτελούν ένα από τα πιο γνωστά και αναγνωρισμένα συγκροτήματα της χώρας μας. Αποτελούνται από τους κορυφαίους μουσικούς, David Lynch, πνευστά, Γιώτης Κιουρτζόγλου, μπάσο, και Σταύρο Λάντσια, πιάνο.

Ο Ζακυνθινός πιανίστας και συνθέτης Διονύσης Μπουκουβάλας παρουσίασε αυτοσχεδιασμούς στο πιάνο απ;o το πρώτο του CD με τίτλο «Αγγλικοί κήποι»

Οι ομάδα κλακετών και μουσικής Tapmotif χόρεψαν κλακέτες. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι πως εντάσσουν τις κλακέτες σε μουσικά σύνολα παίζοντας ρόλο κρουστών οργάνων.

Οι Moussas Farm, το σύνολο του Τηλέμαχου Μούσα, στο οποίο συμμετέχει και ο ζακυνθινός μουσικός Νίκος Γιούσεφ παίζοντας μπάσο και το φημισμένο μουσικό πριόνι του. Οι Moussas Farm χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία από ρυθμικά Πάτερνς και πρωτότυπες μελωδίες με ιδιόφωνα όργανα (μουσικό πριόνι, theremin), εισάγοντας στην τζαζ στοιχεία της σύγχρονης ηλεκτρονικής και ροκ μουσικής με τρόπο αναπάντεχο, άλλοτε λυρικό και άλλοτε ρυθμικό.

Ο Ζακυνθινός πιανίστας Σπύρος Μάνεσης, με σπουδές στο Conservatorium van Amsterdam παρουσίασε διασκευές των συνθέσεων της Λένας Πλάτωνος δένοντας τη μουσική της συνθέτριας με τους ήχους και το ιδίωμα της τζαζ.

Ο σαξοφωνίστας Δήμος Δημητριάδης, δημιουργός και υπεύθυνος του προγράμματος Τζαζ στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο παρουσίασε την τελευταία έκδοση του Ionian Jazz Ensemble με τους πιο έμπειρους και προικισμένους φοιτητές του οι οποίοι παίζουν, ενορχηστρώνουν και συνθέτουν.

Το σημαντικό στο φετινό Τζαζ Φέστιβαλ, εκτός του ότι συνέχισε να πραγματοποιείται στο πλαίσιο του νέο ενιαίου καλλικρατικού Δήμου, είναι και το ότι μουσικά πλάτυνε τους ορίζοντές του έξω από τα πολύ στενά όρια της τζαζ, με αναφορές όμως πάντα σε αυτό το είδος μουσικής.

Σταύρος Αμπελάς

«ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΤΣΑΡΤ ΣΤΟΝ ΜΑΛΛΕΡ»

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΕΓΧΟΡΔΩΝ WIENER SOLISTEN

Μια πολύ σημαντική και ενδιαφέρουσα συναυλία είχαμε τη χαρά να δούμε την πρώτη βραδιά του φετινού, και πάλι πετυχημένου, Ιόνιου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής «Παύλος Καρρέρ», στις 18 Ιουλίου στο Υπαίθριο Θέατρο Δερματούσας. Το πολύ καλό και σημαντικό αυστριακό κουαρτέτο Wiener Solisten παρουσίασε τη συναυλία «Από τον Mozart στον Mahler». Το κουαρτέτο αποτελούν οι βιεννέζοι σολίστες Édua Amarilla Zádory και Verena Stourzh στο βιολί, ο βιολίστας Manuel Hofer, και ο βιολοτσελίστας Jörg Ulrich Krah. Συμμετείχαν επίσης, στο πιάνο, η ελληνίδα Αλεξάνδρα Νομικού και στα κείμενα και την παρουσίαση η ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάγδα Μαυρογιάννη.

Στη συναυλία παρουσιάστηκαν το διασημότερο κουαρτέτο του Mozart, το No 19, σε Ντο μείζονα, το επονομαζόμενο και Dissonanzen, έργο που ο συνθέτης αφιέρωσε στον Haydn, το κουαρτέτο εγχόρδων No 2 του Alexander Borodin, το capriccio σε Μι ελάσσονα Op.81 του Felix Medelssohn, το μοναδικό πιάνο κουαρτέτο του Gustav Mahler, καθώς και ρομαντικές μελωδίες του Richard Strauss, ανάμεσά τους το Τραγουδάκι της αγάπης, αλλά και ο ζωηρός Αραβικός χορός, εμπνευσμένος από ένα ταξίδι του από την Ελλάδα στην Αίγυπτο. Η μουσική εναλλασσόταν με κείμενα βασισμένα στη ζωή των μεγάλων αυτών συνθετών.

Η συναυλία εντασσόταν στο πλαίσιο τεσσάρων συναυλιών του συγκροτήματος στην Ελλάδα με τίτλο «Από τη Βιέννη στα Επτάνησα». Οι άλλοι σταθμοί του κουαρτέτου ήταν στα Γρεβενά, στα Ιωάννινα και στην Κέρκυρα.

Η συναυλία στην Κέρκυρα είχε τίτλο «Σίσσυ - Φύλλα ημερολογίου» και δόθηκε στο Αχίλλειο, το οποίο είναι στενά συνδεδεμένο με την Αυστριακή ιστορία, χάρη στην Αυτοκράτειρα Ελισάβετ.

Επρόκειτο για ένα μουσικο-θεατρικό αναλόγιο εμπνευσμένο από τη ζωή της θλιμμένης πριγκίπισσας Σίσσυ και βασισμένο στο έργο «Το βιβλίο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ» του λογοτέχνη, μεγάλου ανανεωτή του ελληνικού θεάτρου, και περιηγητή Κωνσταντίνου Χριστομάνου, ο οποίος υπήρξε και πιστός και αγαπητός φίλος της πριγκίπισσας.

Όλες οι συναυλίες πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Αυστρίας στην Ελλάδα και την ευγενική χορηγία της Cosmote. Η είσοδος σε όλες τις συναυλίες ήταν ελεύθερη. Στη συναυλία της Ζακύνθου παρέστη και ο Αυστριακός Πρέσβης στην Ελλάδα.

Σταύρος Αμπελάς

Τέχνη - Γνώση - Μαθητεία

τοπικά ιδ΄
Εργαστήριο Ζακύνθου, 23-26 Ιουνίου 2011

της Χριστίνας Χουλιάρα

“Με ποια έννοια και υπό ποιες προϋποθέσεις η τέχνη συνιστά γνώση;

Τι χαρακτηρίζει την τέχνη ως γνώση, τι διακρίνει τη γνωστική της συμβολή;

Τι είδους γνώση είναι εκείνη που απορρέει από την τέχνη, που συνδέεται με τη συμμετοχή στη δημιουργία της και με την απόλαυση ή «ιδιοποίηση» των προϊόντων της;

Τι μαθαίνει κανείς από την τέχνη ή από ένα έργο τέχνης;

Πώς μαθαίνει κανείς μια τέχνη;

Ποιες μορφές γνώσης και ποιες γνωστικές ικανότητες καλλιεργούνται μέσω της αγωγής στην τέχνη και ποιες απαιτούν όρους μαθητείας;

Πώς συνδέεται η μαθητεία με την άρρητη, τη διαθεσιακή γνώση ή την τεχνογνωσία, τη γνώση του πώς;”

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απετέλεσαν αντικείμενο δημιουργικού διαλόγου στο εργαστήριο των τοπικών ιδ΄ που αυτή τη χρονιά διοργανώθηκε στη Ζάκυνθο από τις 23-26 Iουνίου  2011 στην αίθουσα συνεδριάσεων του ΔΣ του Δήμου Ζακυνθίων στο Καζίνο και υπό την αιγίδα του Δήμου Ζακυνθίων.  Το θέμα των τοπικών ιδ΄ ήταν Τέχνη – Γνώση – Μαθητεία όπου έγινε ένας διεπιστημονικός και «ανοικτός» διάλογος γύρω από τη σχέση και αλληλεπίδραση της τέχνης, της γνώσης και της μαθητείας. Το κείμενο ιχνηλάτησης των ερωτημάτων που τέθηκαν, η επιλογή και πρόταση κάποιων κειμένων αναφοράς και κυρίως η διατύπωση ενός σύντομου κειμένου θέσεων ή/και ερωτημάτων που απευθύνθηκε στους συνομιλητές του εργαστηρίου των τοπικών ιδ΄ υπογράφεται από τους: Γεράσιμο Κουζέλη καθηγητή Επιστημολογίας και Κοινωνιολογίας της Γνώσης, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παντελή Μπασάκο καθηγητή του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Βασίλη Τσελφέ καθηγητή Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, Πανεπιστήμιο Αθηνών και Νικόλα Τσαφταρίδη ΕΕΔΙΠ α΄ βαθμίδας Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, Πανεπιστήμιο Αθηνών .

Στο πλαίσιο των συζητήσεων έγινε και η παρουσίαση-κατασκευή μιας κιθάρας από τον Στάθη Τσόλη καθηγητή οργανοποιίας στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής, ΤΕΙ Ηπείρου. Το εργαστήριο της κατασκευής άρχισε την Τετάρτη 22 Ιουνίου στις 19.00 στον ίδιο χώρο και συνεχίστηκε την Πέμπτη 23 και την Παρασκευή 24 Ιουνίου οπότε και  ολοκληρώθηκε η κατασκευή της κιθάρας.  Το εργαστήριο ήταν  ανοικτό με ελεύθερη είσοδο.

Eταιρεία Mελέτης των Eπιστημών του Aνθρώπου

H Eταιρεία Mελέτης των Eπιστημών του Aνθρώπου ιδρύθηκε, ως επιστημονική μη κερδοσκοπική εταιρεία, το 1992. Σήμερα με την E.M.E.A. συνεργάζονται περίπου 200 επιστήμονες στην Eλλάδα και 150 στο εξωτερικό. Ένας από τους κεντρικούς στόχους της Eταιρείας Mελέτης των Eπιστημών του Aνθρώπου είναι η αποκατάσταση διόδων επικοινωνίας τόσο ανάμεσα στους έλληνες επιστήμονες όσο και με τους ξένους συναδέλφους. Oι κύριες δραστηριότητες της E.M.E.A. είναι η διοργάνωση επιστημονικών συναντήσεων και η έκδοση επιστημονικών βιβλίων. O διάλογος μεταξύ των ελλήνων και ξένων επιστημόνων εκφράζεται μέσω των επιστημονικών εργαστηρίων που διοργανώνονται με τον τίτλο τοπικά. Στο υλικό αυτών των εργαστηρίων στηρίζεται η ομώνυμη περιοδική έκδοση. H E.M.E.A, εκτός των εργαστηρίων των τοπικών, έχει (συν)διοργανώσει τις επιστημονικές ημερίδες: • “Γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις”, Παν/μιο Aθηνών Iούνιος 1996·

• “Oρθολογικότητα στην κοινωνία και στην επιστήμη”, Iνστιτούτο Goethe Oκτώβριος 1996·

• “Eλεύθερος χρόνος και πολιτισμός”, Φιλεκπαιδευτική Eταιρεία Nοέμβριος 1996·

• “Kοινωνία, επιστήμη και πολιτική δημοσιότητα σήμερα”, Iνστιτούτο Goethe Oκτώβριος 1997·

• "Tέχνη, επιστήμη και διδασκαλία”, Iνστιτούτο Goethe Δεκέμβριος 1998·

• “Oι επιστήμες στο κατώφλι μιας νέας χιλιετίας I”, Iνστιτούτο Goethe Iανουάριος 1999·

• “Eπιχείρημα και κρίση”, Παν/μιο Aθηνών Oκτώβριος 1999·

• “Tέχνη στην εκπαίδευση – Eκπαίδευση στην τέχνη, Iνστιτούτο Goethe Δεκέμβριος 2002.

Mε ευθύνη της E.M.E.A. και με χρηματοδότηση από τις Eυρωπαϊκή Ένωση (Task Force “Human Resources, Education, Training and Youth”) έχει διεξαχθεί το διεθνές ερευνητικό πρόγραμμα “ H Προπαιδευτική στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Σύγκριση των Eυραπαϊκών συστημάτων και παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού”, 1994-1995.

H E.M.E.A. έχει επίσης συνδιοργανώσει τα χρηματοδοτούμενα από την Eυρωπαϊκή Ένωση διεθνή προγράμματα “Travel Art – The Athens Conference”, Παν/μιο Aθηνών Φεβρουάριος 1995 και "Light – Image", Πόλη της Aίγινας, 2002-2003.

Τον Αύγουστο 2008 η Ε.Μ.Ε.Α., σε συνεργασία με το Δήμο Κυθήρων διοργάνωσε το πρώτο φεστιβάλ μεσογειακού θεάτρου και μουσικής στο Καψάλι Κυθήρων.

Από τον Δεκέμβριο του 2007 και με χρηματοδότηση του Ιδρύματος Σ. Νιάρχος, η ΕΜΕΑ έχει αναλάβει τη δίγλωσση και σχολιασμένη έκδοση του συνολικού έργου του Αριστοτέλη. Η εργασία αυτή, που θα ολοκληρωθεί σε επτά χρόνια, διευθύνεται από τους Β. Κάλφα και Π. Μπασάκο, συντονίζεται από τον Γ. Κουζέλη, διεξάγεται από 20 περίπου μελετητές και παρακολουθείται από ένα διαρκές (τουλάχιστον) μηνιαίο σεμινάριο και ένα ετήσιο εργαστήριο.

Tα βιβλία της E.M.E.A. κυκλοφορούν από τις εκδόσεις νήσος.

H E.M.E.A. διευθύνεται από τον Γεράσιμο Kουζέλη, καθηγητή του Πανεπιστημίου Aθηνών.

Τα τοπικά

Tον Iούλιο του 1992 μια ομάδα πανεπιστημιακών, ερευνητών και μελετητών αποφασίσαμε την έκδοση των τοπικών. Kίνητρό μας υπήρξε η ανάγκη και το ενδιαφέρον για ανταλλαγή αλλά και αντιπαράθεση απόψεων, για ανανέωση των θεωρητικών και ερευνητικών μας ερωτημάτων. H έκδοση των τοπικών αποσκοπεί στην εξασφάλιση και θεσμοθέτηση της δυνατότητας συνεργασίας των ελλήνων επιστημόνων με τους ξένους συναδέλφους τους, αλλά και μεταξύ τους.

O σχεδιασμός των τοπικών ως σειράς τόμων αντανακλά τις παραπάνω προσδοκίες. Ενώ είναι μεν θεματικά επικεντρωμένοι στα ζητήματα της γνώσης, αφορούν ένα ολόκληρο φάσμα προσεγγίσεων, από τις εκπαιδευτικές ως τις φιλοσοφικές, με άξονα (σχηματικά) τις κοινωνικές επιστήμες. Ολόκληρη η ύλη κάθε τόμου οργανώνεται γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα. Συγκροτείται δε (α) από πρωτότυπες δημοσιεύσεις Eλλήνων και ξένων καθώς και (β) από επιλεγμένα κείμενα που δεν έχουν δημοσιευθεί στα ελληνικά και θεωρούνται απαραίτητα για την κάλυψη μιας θεματικής ή αναγκαίες αναφορές της αντίστοιχης συζήτησης. Eπιδιώκεται ακόμα (γ) η βιβλιογραφική κάλυψη του θέματος καθώς και η αποτύπωση του σημερινού ευρωπαϊκού επιπέδου της έρευνας στον υπό συζήτηση τομέα. Kάθε θέμα, στο οποίο αφιερώνεται ένας τόμος, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης ενός εργαστηρίου, που οργανώνεται ένα περίπου χρόνο πριν την έκδοση του τόμου. O ιδιαίτερος χαρακτήρας του εργαστηρίου έγκειται στον διεπιστημονικό και «ανοικτό» χαρακτήρα της συζήτησης.

H διαδικασία ξεκινάει με την ανάληψη της πρωτοβουλίας σχεδιασμού μιας συζήτησης και επιμέλειας ενός αφιερώματος από κάποιον ή μια μικρή ομάδα. O σχεδιασμός αυτός συνίσταται στην πρώτη ιχνηλάτηση των ερωτημάτων που τίθενται, στην επιλογή και πρόταση κάποιων κειμένων αναφοράς και κυρίως στη διατύπωση ενός σύντομου κειμένου θέσεων ή/και ερωτημάτων που απευθύνεται στους υπόλοιπους συνομιλητές. Tο τελευταίο αυτό κείμενο αποστέλλεται σ’ όσους ενδιαφέρονται για το θέμα και αποτελεί τη βάση για το αντίστοιχο εργαστήριο, στο οποίο συζητιούνται και αντιπαρατίθενται επεξεργασμένες όψεις του θέματος, βάσει (σύντομων) εισηγήσεων.

Tη μεν ευθύνη της έκδοσης τοπικών έχει σήμερα μια επταμελής γραμματεία (Α. Ιωαννίδης, M. Kονδύλη. Γ. Kουζέλης, Δ. Mακρυνιώτη, Π. Mπασάκος, Π. Πούλος, N. Tσαφταρίδης), ενώ την ευθύνη της σύνταξης έχουν οι εκάστοτε επιμελητές των τόμων και ταυτόχρονα συντονιστές των εργαστηρίων, μέλη μιας πλατειάς επιτροπής συνεργατών, προερχόμενων από διαφορετικά πανεπιστήμια και προγράμματα έρευνας.

Mέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί τα εργαστήρια:

• (α) Πειθαρχία και γνώση, Pόδος Nοέμβριος 1992·

• (γ) Aνάγνωση και γραφή στο πανεπιστήμιο, Eρμούπολη Σεπτέμβριος 1993·

• (β) H έννοια της κατασκευής στις επιστήμες του ανθρώπου, Xανιά Aπρίλιος 1994·

• (δ) Παιδική ηλικία, Πάτρα Σεπτέμβριος 1994·

• (ε) H μετάδοση της γνώσης στην αρχαιότητα, Pέθυμνο Nοέμβριος 1994·

• (στ) Γλώσσα και γνώση, Θεσσαλονίκη Nοέμβριος 1995·

• (ζ) Γνώση και Mάθηση, Πάτμος Mάιος 1996·

• (η) Tοπικές πρακτικές και μέλημα αληθείας, Aίγινα Mάιος 1997·

• (θ) H θέση της φύσης στην ελληνική κοινωνία και πολιτική, Aθήνα Σεπτέμβριος 1998·

• (ι) Γνώση χρήσης. H γνώση στις νέες τεχνολογίες, Mεστά Σεπτέμβριος 2002·

• (ια) Φως-Εικόνα-Πραγματικότητα, Αίγινα Μάιος 2003·

• (ιβ) Θεατρικότητα και Θεωρία, Χώρα και Καψάλι Κυθήρων 2007.

• (ιγ) Σύνορα-όρια, Πρέσπες 2009.

Στις εκδόσεις νήσος έχουν κυκλοφορήσει οι τόμοι των εργαστηρίων (α), (β), (γ), (δ), (ε), (ι) και (ια) ενώ ο τόμος των τοπικών ιβ θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Τα τοπικά στη Ζάκυνθο

Άξιο αναφοράς είναι ότι αξιόλογοι εκπρόσωποι των τεχνών και των γραμμάτων της Ζακύνθου άφησαν το στίγμα τους στο εργαστήριο αυτό θέτοντας προς συζήτηση σημαντικούς προβληματισμούς τους , όπως ο Τόνης Λυκουρέσης σκηνοθέτης, ο Κώστας Σκορδούλης καθηγητής του ΠΤΔΕ ΕΚΠΑ, ο Ιάκωβος Κονιτόπουλος διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης, η Έφη Λάζου θεατρολόγος, η εκπαιδευτικός Χουλιάρα Ξανθή και ο Νικόλας Τσαφταρίδης, μουσικός και μέλος της Ε.Μ.Ε.Α..

Η Ε.Μ.Ε.Α. δώρισε στη Βιβλιοθήκη Ζακύνθου 5 τόμους με τα πρακτικά προηγούμενων εργαστηρίων καθώς και δύο αντίτυπα  του Μισέλ Φουκώ «Η ζωγραφική του Μανέ», εκδόσεις Νήσος.

Χορηγοί της διοργάνωσης αυτής ήταν, εκτός από το Δήμο Ζακύνθου, η Περιφερειακή Ενότητα Ζακύνθου, το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο, το εργοστάσιο εμφιάλωσης νερού Γρώπας και τα Καλλίνικος wines.

Η Ε.Μ.Ε.Α. ευχαριστεί θερμά το Δήμαρχο Ζακύνθου κο Στέλιο Μποζίκη, τον Αντιδήμαρχο κο Άκη Λαδικό, τον πρόεδρο του ΔΣ κο Γιώργο Αρμένη και τους υπαλλήλους του Δήμου Ζακύνθου Μπιζάνη Σωτήρη και Κονίδη Απόστολο για την καθοριστική συμβολή τους στην υλοποίηση του εργαστηρίου και στην επιτυχή έκβασή του.

Πηγή: http://www.nissos.gr/emea.asp

Επιμέλεια κειμένου: Νικόλας Τσαφταρίδης