Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γράφει για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο


In Μy Εnd Ιs Μy Βeginning*

Τo βλέµµα του ποιητή
του Βασίλη Ραφαηλίδη


1. Η ΠΑΓΙ∆Α ΤOΥ ΒΛΕΜΜΑΤOΣ

[…] Σε κάθε ταινία που βλέπουµε, το βλέµµα του Oδυσσέα συναντάµε. Η περιπέτεια του βλέµµατος δεν έχει τέλος. Το γαλάζιο καράβι, συνεχώς θα φεύγει για νέες περιπέτειες, και κάθε περιπέτεια θα 'ναι µια καινούργια δοκιµασία του βλέµµατος, αλλά και µια πιθανότητα για νέες αµαρτίες γιατί «η αµαρτία είναι συναρτηµένη µε την περιπέτεια», όπως λέει ο Levinas, και για τους χριστιανούς, µε τα µάτια – πολύ σωστά, αφού κάθε περιπέτεια (και, συνεπώς, κάθε αµαρτία) αρχίζει µε το περίεργο βλέµµα του
ερευνητή.

«Για να µην αµαρτήσεις, πρέπει ν' αδρανήσεις» λέει πάλι ο Levinas. Μ' αυτή την έννοια, ο υπ' αριθµόν ένα αµαρτωλός στη µυθολογία όλων των λαών είναι ο Oδυσσέας, ο άνθρωπος µε το πιο δυνατό βλέµµα, κατά κάποιο τρόπο ο Ηρακλής του βλέµµατος, που σήκωσε όλο τον κόσµο µε τα µάτια του.

∆εν έκανε το λάθος του Άτλαντα να φορτωθεί τον κόσµο στη ράχη του. Κι
αν νοµίζετε πως έχασε το δρόµο του τραβώντας για την Ιθάκη, µάλλον θα πρέπει να ξαναδιαβάσετε την Oδύσσεια ή, τουλάχιστον, τον πρώτο τόµο («Από την Ιλιάδα στον Παρθενώνα») του τρίτοµου έργου του Αndré Bonnard O αρχαίος ελληνικός πολιτισµός.

O Oδυσσέας, που δεν ήταν καθόλου βιαστικός, ήξερε πως, για τον σοφό άνθρωπο, ο συντοµότερος δρόµος περνάει απ' το Λαβύρινθο και, βέβαια, δεν είναι η ευθεία. Αυτά τα λένε οι προσκολληµένοι στον Ευκλείδη γεωµέτρες. Oι πολυδιάστατες γεωµετρίες, όµως (ας πούµε, αυτή του Riemann ή εκείνη του Λοµπατσέφσκι), λένε άλλα.
Λένε πως υπάρχουν τόσες γεωµετρίες όσες και τα βλέµµατα που πέφτουν πάνω στο χώρο. Το παν είναι να ξέρεις να φτιάχνεις τη γεωµετρία που ταιριάζει στο πρόβληµά σου·

όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, που µονίµως µπερδεύει τους «τρισδιάστατους», τους προσκολληµένους δηλαδή στο βολικό
παραµύθι πως ο κόσµος έχει τρεις διαστάσεις, αλλά και, πόσο µάλλον, τους µονοδιάστατους, που δε θα µάθουν ποτέ πως, στην ποίηση, οι διαστάσεις είναι τόσες, όσες αποφασίσει ο ποιητής.

Κι ο Αγγελόπουλος, πριν από καθετί, είναι ένας µεγάλος ποιητής,
που βρίσκεται συνεχώς σε πειρασµό και συνεχώς προσπαθεί να ξορκίσει µε τη µεγάλη του τέχνη το Κακό που ενδηµεί σε τούτη την αµαρτωλή χώρα.

Ξέρουµε από τον Εmmanuel Levinas (Τέσσερις ταλµουδικές µελέτες) πως στην αρχή κάθε περιπέτειας βρίσκεται ένας πειρασµός·

σαν αυτόν που κινεί τον Oδυσσέα, αλλά και τον ήρωα της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα. ∆εδοµένου ότι στον καιρό µας κάθε σοβαρή γήινη περιπέτεια είναι µια περιπέτεια του βλέµµατος (τα καράβια έγιναν διαστηµόπλοια – σωστά το είπε ο Arthur C. Clarke), Το βλέµµα του Oδυσσέα είναι µια περιπέτεια εντελώς συναρπαστική.

Αρκεί να µπορέσεις να τοποθετήσεις την ταινία στη σωστή της (πολυ)διάσταση και να καταλάβεις πως, κατ' αρχάς, µιλάει για τον κινηµατογράφο καθαυτόν· τον κινηµατογράφο σαν παγίδα του βλέµµατος και, συνεπώς, σαν τρόπο επανάκτησης της χαµένης αθανασίας µέσα από τις σκιές, που είναι περίπου ίδιες µε τις σκιές τις οποίες συναντάει ο Oδυσσέας όταν κατεβαίνει στον Άδη.


2. O ΧΡOΝOΣ ΤOΥ ΒΛΕΜΜΑΤOΣ

Η ταινία Το βλέµµα του Oδυσσέα, στο βαθµό που είναι µια οδύσσεια η οποία έλκει την καταγωγή της από την Oδύσσεια του Oµήρου και τοποθετείται δίπλα σε δύο σύγχρονες λογοτεχνικές παραλλαγές του ίδιου µύθου, την Oδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη (1938) και τον Oδυσσέα του James Joyce (1922),

δεν µπορεί παρά να είναι ένα road movie (ταινία δρόµου), όπως ονοµάστηκε ο
αφηγηµατικός τρόπος που εµφανίστηκε κατ' αρχάς ως λογοτεχνικός, στο µυθιστόρηµα του Jack Kerouac Στο δρόµο (1957), το οποίο θα εγκαινιάσει το κίνηµα των Μπιτ.

O Αγγελόπουλος θα µπορούσε να θεωρηθεί σαν ένας όψιµος Μπιτ, αλλά µε µια
βασικότατη διαφορά: η επίµονη και λυτρωτική περιπλάνηση δεν τελείται εκτός χρόνου, όπως στους Μπιτ· τελείται σε χρόνο ιστορικό, όπου, όµως, περιπλέκεται κι ο ίδιος ο δηµιουργός που είναι παρών ανάµεσα στους ήρωές του.

Στην «αφήγηση δρόµου», αυτό που µένει πίσω από τον ταξιδιώτη, δεν είναι ο χώρος (δηλαδή ο δρόµος κι ό,τι αυτός συνδέει), αλλά ο χρόνος. Εδώ, δεν υπάρχει ρολόι, κι ο χρόνος, όπως κι ο χώρος, υπακούει µόνο στο νόµο των πιθανοτήτων.

Η ελευθερία, βασικό αίτηµα των Μπιτ, γίνεται δυνατή µόνο έξω και πέρα από το χρόνο, κι αυτό παραπέµπει σε µια µεταφυσική χωρίς Θεό, αφού το τέλος του ταξιδιού δεν καταλήγει στον παράδεισο κι αφού η κόλαση βρίσκεται πάντα πίσω, στα µέρη που αφήνουµε πίσω µας στη φυγή µας προς τα µπρος.

Εκείνο το οποίο αναζητεί ο ήρωας που µονίµως φεύγει χωρίς να έχει την πρόθεση να πάει πουθενά, δεν είναι ούτε η Ιθάκη, ούτε η Πηνελόπη· είναι ο «πηγαιµός για την Ιθάκη»· είναι το ταξίδι για το ταξίδι, η συχνά έως θανάτου άσκοπη περιπλάνηση:

λογικότατο ταξιδιωτικό σχέδιο µέσα στον πλήρη παραλογισµό του· και εξόχως αντιτουριστικό. Άλλωστε, για κάθε φιλοσοφηµένο άνθρωπο, κάθε ταξίδι τελειώνει σ' ένα νεκροταφείο.

Και κάθε νεκροταφείο είναι µια Ιθάκη
Ωστόσο, όταν την Ιθάκη τη µεταθέτεις στο Σαράγεβο, όπως κάνει ο Αγγελόπουλος στο Βλέµµα του Oδυσσέα, τότε την τοποθετείς στην κόλαση.

Κι όταν την Πηνελόπη (Μaia Morgenstern) τη «σκορπάς» στο δρόµο, τότε δε θα βρεις καµιά Πηνελόπη όταν φτάσεις στο τέλος του ταξιδιού. Tα µονοπάτια της Iστορίας δεν οδηγούν πουθενά, κυρίως µετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισµού.
Αυτή η ταινία δρόµου µιλάει κυρίως για τον χαµένο δρόµο της Ιστορίας, για το ξεστράτισµα του ανθρώπου στην αιώνια πορεία του προς την Oυτοπία, η οποία, από την εποχή τού Τhomas More, πάντα είχε τη µορφή παραδείσου.

O Μarx έκανε ό,τι µπορούσε για να µειώσει την καταστροφική λειτουργία των νόµων των πιθανοτήτων στην Ιστορία, αλλά δεν πήρε υπόψη του πως οι άνθρωποι µπορεί και να µη θέλουν σωτηρία άλλου είδους απ' αυτήν που υπόσχεται ο Θεός και που, κατά το χριστιανισµό, εισέβαλε τρεις
φορές στον ιστορικό χρόνο:

την πρώτη, όταν έφτιαχνε τον κόσµο· τη δεύτερη, όταν έστελνε τον Υιό Του για να διορθώσει τα θεϊκά λάθη·

και την τρίτη, όταν εγκαθιστούσε επί µαταίω µέσα στην Ιστορία το Άγιο Πνεύµα, την ηµέρα της Πεντηκοστής. Παρά την τριπλή επέµβαση, η αποτυχία του θεϊκού σχεδίου είναι παταγώδης, κι αυτό θα µπορούσε να είναι µια κάποια παρηγοριά για την αποτυχία του ανθρώπινου σχεδίου.

Μας χρειαζόταν η κυνική ψυχραιµία του Karl Popper (Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της) για να παραδεχτούµε τελικά πως ένας από τους εχθρούς της ανοιχτής κοινωνίας είναι και ο Θεός.

Τι αποµένει, λοιπόν; Ίσως η πρόταση ενός υπαρξιστή, του Μerleau-Ponty: η ίδια η στράτευση έχει µεγαλύτερη σηµασία απ' το σκοπό της στράτευσης.

Τη στιγµή που η Ιστορία τελείται, δεν έχεις ιδέα για την έκβαση – ευτυχώς· γιατί δε θα είχες κανένα λόγο να στρατευτείς, αν γνώριζες εξαρχής πως
η έκβαση θα ήταν αρνητική.

Κάθε στράτευση, λοιπόν, αν δεν είναι µια «τυφλή» αυτοστράτευση, είναι µια γελοία επιστράτευση.
O ήρωας της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα αυτοστρατεύεται σ' ένα ιδανικό που µοιάζει να 'ναι το τελευταίο µέσα σε µια κοινωνία η οποία κατανάλωσε όλα τα ιδανικά της:

το να περισώσεις το αρχικό, το παρθενικό βλέµµα που έριχνε ο κινηµατογράφος στον κόσµο, στην αρχή του αιώνα που πεθαίνει, σίγουρα είναι ένα ιδανικό που µετριάζει τη «θλίψη απ' το τέλος τού αιώνα», όπως λέει ο
Αγγελόπουλος, που ξέρει καλά τι λέει.

Λέει πως η προσπάθεια για σωτηρία του αιχµαλωτισµένου στο σελιλόιντ βλέµµατος µοιάζει µε ιεραποστολή κι έχει σχέση µ' αυτό που παλιότερα ονόµαζαν σωτηρία της ψυχής.

Τρεις επεµβάσεις του Θεού και µία του Μarx τέσσερις, δεν κατάφεραν να σώσουν ούτε την ψυχή ούτε το κορµί. Ίσως, τελικά, η σωτηρία έρθει µέσα από τη σωτηρία του βλέµµατος.

Όταν µάθουµε να βλέπουµε καλά, µπορούµε να ενεργούµε καλύτερα. Το σηµαντικό είναι να ξέρεις να επεµβαίνεις διά του βλέµµατος πάνω στο παλίµψηστο της Ιστορίας και να ξύνεις τα στρώµατα που καλύπτουν το ένα το άλλο.

O Ζήσιµος Λορεντζάτος θα µας υποδείξει µια µέθοδο, που µοιάζει πολύ µ' αυτήν του Αγγελόπουλου: «Κάθε γενιά ξύνει την περγαµηνή τη
γραµµένη µε τις περιπέτειες της προηγουµένης και γράφει επάνω τις περιπέτειες τις δικές της.

Το παράξενο είναι πως, µε τα τόσα ξυσίµατα και τις διαδοχικές γραφές, η περγαµηνή από κάτω µένει πάντα απείραχτη – το θαύµα της ζωής».
O Θόδωρος Αγγελόπουλος θα ξύσει πολύ βαθιά την περγαµηνή όπου είναι αποτυπωµένη η Ιστορία των λαών των Βαλκανίων.

Και θα αποκαλύψει πολλούς χρόνους γραµµένους πάνω στο πανάρχαιο παλίµψηστο του Oµήρου, τη φιλολογική αρχετυπική µήτρα της
µεγάλης και ατέρµονης ανθρώπινης περιπέτειας.

Όµως, αυτό που θα βρει τελικά στο παλίµψηστο, δε θα 'ναι οι επάλληλοι χώροι µε τους παγωµένους χρόνους τους, όπως στη ζωγραφική, αλλά οι αλληλοεπικαλυπτόµενοι χρόνοι, οι στοιβαγµένοι πάνω σ' έναν στενό
και δύσκολο χώρο, το χώρο των Βαλκανίων.

Πρόκειται για ένα χώρο παντελώς ακατάλληλο για την ανάπτυξη του έπους και,
συνεπώς, άσχετο µε τη χωρική άνεση που δίνει στον εαυτό του ο Όµηρος. O χρόνος στο Βλέµµα του Oδυσσέα είναι απολύτως συναρτηµένος µε το χώρο.

Θα 'λεγες πως, εδώ, ο χρόνος βγαίνει από το χώρο των Βαλκανίων, όπως βγαίνει από το χώρο του ∆ουβλίνου ο χρόνος της µιας ηµέρας (16 Ιουνίου 1904) στον Oδυσσέα του Joyce·

µόνο που, στο Βλέµµα του Oδυσσέα, ο χρόνος δεν είναι ούτε καν αυτός της µιας ηµέρας που χαρίζει στον ήρωά του ο Joyce. O ήρωας του Αγγελόπουλου ζει στον δικό του χρόνο, αυτόν που κατασκεύασε ο ίδιος για προσωπική του χρήση, όπως ο Κerouac στον αυτοβιογραφικό ∆ρόµο.

Το βλέµµα του Oδυσσέα είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας, µια εσωτερική περιπέτεια, όπου η ύπαρξη προηγείται σταθερά της ουσίας, και, συνεπώς, δεν

υπάρχει κανένας λόγος ο χρόνος να µετριέται µε το ρολόι,

όπως στις κοινές περιπέτειες, που αρχίζουν, κορυφώνονται και
τελειώνουν µε τη λογική σειρά την οποία επιβάλλει ο «αντικειµενικός», ο µαθηµατικός χρόνος.

O ήρωας της ταινίας Το βλέµµα του Oδυσσέα δε ζει µια περιπέτεια, ζει τη δική του περιπέτεια και επιβάλλει στην εξωτερική περιπέτεια (πόλεµος) τον δικό του χρόνο.

Έχει, λοιπόν, την ποιητική άνεση να µπαινοβγαίνει στο χρόνο απ' όποια «πόρτα» θέλει, πολύ περισσότερο τώρα που όλες οι πόρτες
στα Βαλκάνια είναι σπασµένες,

τώρα που ο ιστορικός χρόνος τρέχει από τις τρύπες ενός κόσκινου και διαχέεται παντού στον βαλκανικό χώρο.

Κάπως έτσι συµβαίνουν τα πράγµατα και στην Oδύσσεια του Καζαντζάκη, ο οποίος πιάνει τον οµηρικό ήρωα εκεί όπου τον εγκαταλείπει ο Όµηρος, κι αρχίζει να τον περιφέρει σε καινούργιους τόπους, µε καινούργιους ανθρώπους, ίσα ίσα για να µη φτάσει ποτέ ο Oδυσσέας στην Ιθάκη.

Τι ρεζιλίκι να επιστρέφεις σπίτι σου, εσύ, ένας Oδυσσέας, και να βρίσκεις εκεί την Πηνελόπη να σου 'χει έτοιµες τις παντούφλες και τη σούπα!

Αν ο Joyce συµπυκνώνει το χρόνο της οδυσσεϊκής περιπέτειας στη µία
ηµέρα, ο Καζαντζάκης τον ανοίγει στο άπειρο. Βρίσκεται, συνεπώς, πιο κοντά στην οµηρική άποψη για την περιπέτεια.

Όσο για τον Αγγελόπουλο, αυτός φρόντισε να εξαφανίσει και την Ιθάκη και την Πηνελόπη και τον ίδιο τον Oδυσσέα, έτσι ώστε αυτός που περιπλανιέται, να µην είναι ο Oδυσσέας, αλλά το βλέµµα του.

Το έπος, ακόµα και το αντι-έπος του Joyce, είναι παντελώς αδύνατον στις µέρες µας. Στις µέρες µας, δυνατή είναι µόνο µια «περιπέτεια δρόµου».

Μόνο αυτή περισώζει ό,τι έχει σωθεί απ' τον Όµηρο. Στην περιπέτεια δρόµου, η µόνη χρήσιµη αποσκευή είναι τα µάτια σου.

Τι γίνεται, όµως, όταν τα µάτια σου ενεργοποιούν αδιάκοπα την εικονοπλαστική φαντασία, πράγµα ανεπίτρεπτο στη λογοτεχνία του Κerouac και την προβληµατική των Μπιτ, αλλά και σ' όλες τις ταινίες δρόµου, µε πρώτες και καλύτερες ανάµεσά τους αυτές του Wim Wenders, του συνεπέστερου
µαθητή του Κerouac;

Γίνεται ό,τι γίνεται πάντα όταν ενεργοποιείται η φαντασία, απ’ την οποία προσπαθεί απεγνωσµένα να ξεφύγει η περιπέτεια δρόµου: η ενεργοποιηµένη φαντασία ενεργοποιεί τη µνήµη και η ενεργοποιηµένη µνήµη συντηρεί τη φαντασία µέσα από µια αδιάκοπη ανάδραση.

∆εν µπορείς να γλιτώσεις απ' τη µνήµη, παρά µόνο αν καταφέρεις να ασκηθείς στον οµφαλοσκοπικό ησυχασµό, όπως τον ορίζει ο Γρηγόριος Παλαµάς.

Όσο υπάρχει µνήµη, θα υπάρχει και Ιστορία· κι όσο υπάρχει φαντασία, θα
υπάρχει και Oυτοπία.

Το σηµαντικό για µια αναστήλωση της πάντα αναγκαίας Oυτοπίας, είναι να διαφυλαχτεί, ως κόρη οδυσσεϊκού οφθαλµού, η καλή συνεργασία της µνήµης µε τη φαντασία.

Όσο οι µουζίκοι προσεύχονται (εκτός απ' το Θεό, τον εγγυητή της ουράνιας Oυτοπίας) και στον Λένιν (τον εγγυητή της γήινης), πρέπει να 'µαστε αισιόδοξοι.

Από το βιβλίο Το βλέµµα του ποιητή (6 κείµενα για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Το βλέµµα του Oδυσσέα), εκδ. Αιγόκερως, 1996.

πηγή: http://www.lifo.gr/team/nomiracleshere/28674
...

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

ΥΠΕΚΑ: Αποτελέσματα Πρόγραμματος "Εξοικονομώ" στους ΟΤΑ

Εκτός έμεινε η Ζάκυνθος
  
Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης των προτάσεων που υποβλήθηκαν από τους ΟΤΑ, στο πλαίσιο του Προγράμματος «ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΩ», εκδόθηκε σήμερα η Υπουργική Απόφαση έγκρισης των αποτελεσμάτων της αξιολόγησης.

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, από τις 191 προτάσεις πρώην Καποδιστριακών Δήμων που κατατέθηκαν, αξιολογηθήκαν θετικά 106 προτάσεις, μεταξύ των οιποίων δεν βρίσκεται δυστυχώς το νησί μας, συνολικού προϋπολογισμού 83,4 εκατ. ευρώ. Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα ξεκινήσει η διαδικασία ένταξής τους στο ΕΠΑΝ ΙΙ.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, στο πλαίσιο της προώθησης των δράσεων εξοικονόμησης ενέργειας στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα χρηματοδότησης σχετικών παρεμβάσεων και σε Δήμους που είτε απορρίφθηκαν κατά τα στάδια αξιολόγησης του Προγράμματος, είτε δεν υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής, βρίσκεται σε διαδικασία προετοιμασίας και άμεσης έκδοσης προκήρυξης για νέο Πρόγραμμα.

Η νέα προκήρυξη θα γίνει στο πλαίσιο του Ε.Π. «Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη», ενώ το ύψος των πόρων που θα διατεθούν, καθώς και οι όροι και η διαδικασία συμμετοχής των Δήμων, θα ανακοινωθούν έως το τέλος Φεβρουαρίου. Ας ελπίσουμε ότι τούτη τη φορά η πρότασή μας θα έχει καλύτερη τύχη...



Πηγή :www.capital.gr

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Διαρροές και...ανοιχτομάτηδες...

Δημοσιεύουμε παρακάτω επιστολή που ήρθε στο inbox του περιοδικού μας:

Είναι πάνω από τρεις μήνες που παρατήρησα διαρροή νερού σε δύο σημεία στην οδό Στραβοπόδη.

Υπέθεσα ότι θα αναφερθεί η βλάβη στην ΔΕΥΑΖ από κάποιον, και ότι σήμερα-αύριο θα φτιαχνόταν. Αλλά αφού πέρασε καιρός, και δεν έγινε τίποτα, είπα να το αναφέρω εγώ.

Το ένα είναι ανάμεσα από την παλιά πυροσβεστική και το διπλανό σούπερ-μάρκετ, και το άλλο ανάμεσα από τις επιχειρήσεις του κ. Χάντζιου και του κ. Βεντουρή. Και αναρωτιέμαι: 

- Αυτοί που έχουν τις επιχειρήσεις τους εκεί πέρα (δίπλα και απέναντι) δεν έχουν δεί και δεν έχουν ακούσει τίποτα;
- Ο καταμετρητής του νερού (υπάλληλος/εργολάβος της ΔΕΥΑΖ) δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα;
- Κανένας περαστικός δεν είδε και δεν άκουσε;
- Μόνο εγώ είμαι ανοιχτομάτης βρε παιδιά;


Ζακύνθιος ΚΑΣ


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Το σπίτι του Φώσκολου στη Ζάκυνθο


 Γράφει ο Διονύσης Φλεμοτόμος

Στην γειτονιά της Οδηγήτριας, στην συνοικία που χαρακτηριστικά ονομαζόταν «Μπαρακιώτικα», λόγω των μικρών ξύλινων σπιτιών, στα οποία κατοικούσαν απλοί άνθρωποι του λαού, ναύτες και ψαράδες, υπήρχε η οικία στην οποία έζησε τα πρώτα και σημαδιακά χρόνια της ζωής του ο μεγάλος ποιητής Νικόλαος – Ούγος Φώσκολος.

Το σπίτι αυτό, το οποίο βρισκόταν ακριβώς απέναντι από την ιστορική εκκλησία, ήταν απλό και φτωχικό. Ήταν διώροφο και είχε το ισόγειο κι έναν όροφο. Η πρόσοψή του έβλεπε προς Δυσμάς και προς το επιβλητικό Κάστρο του νησιού. Στο ισόγειο υπήρχαν τρεις πόρτες. Η μία χρησίμευε σαν κεντρική είσοδος και άνοιγε στο χώρο της σκάλας, που οδηγούσε στον όροφο.

Οι άλλες δύο αποτελούσαν ανοίγματα φωτισμού και επικοινωνίας του κατωγιού, στο οποίο υπήρχε και ένα πηγάδι, με το δρόμο. Ο όροφος ήταν χωρισμένος σε δύο δωμάτια, μ’ ένα παράθυρο στο καθένα. Το πάτωμα και η οροφή, κατά την ντόπια παράδοση, ήταν ξύλινα. Με λίγα λόγια το σπίτι του Φώσκολου στη Ζάκυνθο ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά λαϊκά σπίτια της πόλης του νησιού.

Η παράδοση διασώζει πως όταν ο μικρός Ούγος δεν είχε φως στο σπίτι του πήγαινε στην γειτονική εκκλησία της Οδηγήτριας, όπου εκεί διάβαζε στο φως του καντηλιού, στο προσκυνητάρι της εικόνας του Αγίου Φανουρίου, το οποίο βρισκόταν στην είσοδο του ναού και ήταν πάντα αναμμένο, λόγω της θαυματουργικής ιδιότητας του Μάρτυρα να φανερώνει τα χαμένα αντικείμενα.

Το σπίτι του Φώσκολου, μετά την αναχώρηση των δικών του από τη Ζάκυνθο και με την πάροδο του χρόνου περιήλθε στην ιδιοκτησία του Ι. Μπίτζη. Λόγω χρέους και οικονομικών δυσχερειών του ιδιοκτήτη της η οικία αυτή, η οποία εκτιμήθηκε με το ποσό των 9.000 δραχμών, ήρθε σε δημοπρασία, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1881, στην πλατεία Σολωμού. Αγοράστηκε από τον έμπορο Ηλία Μακρή Παχυγιάννη, ο οποίος ήταν και ο πλειοδότης.
Το σπιτάκι ήταν χρόνια ακατοίκητο και σε κακή κατάσταση και ο νέος του ιδιοκτήτης είχε σκοπό να το κατεδαφίσει και να χτίσει άλλο, κομψότερο και καλύτερο. Τότε επενέβη η Δημοτική Αρχή και η κατεδάφιση εμποδίστηκε.

Αμέσως μετά στον τύπο άρχισαν να φαίνονται δημοσιεύματα, στα οποί διάφοροι λόγιοι και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου ζητούσαν την αγορά του ιστορικού σπιτιού από τον Δήμο. Ανταποκρινόμενος αυτός στις δίκαιες προτάσεις τους άρχισε να διαπραγματεύεται με τον Παχυγιάννη για το σκοπό αυτό.
Ο νέος ιδιοκτήτης φιλοτιμούμενος, ενώ το σπίτι είχε εκτιμηθεί και πάλι με το ποσό των 9.000 δραχμών, το παρεχώρησε στο Δήμο αντί 5.000 δραχμών, με τη συμφωνία να δοθούν σε πρώτη δόση τα μισά χρήματα και τα υπόλοιπα σε τρεις ετήσιες δόσεις με τόκο 8 τοις εκατό.

Στις 25 Ιουνίου 1885 το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε παμψηφεί να αγορασθεί το σπίτι και στις 3 του επόμενου μήνα, Ιουλίου, η απόφασή του εγκρίθηκε από τον εκτελούντα χρέη Νομάρχη, Δ. ζερβό. Έτσι το σπίτι του Ποιητή των «Τάφων» περιήλθε στην ιδιοκτησία του Δήμου Ζακυνθίων, ο οποίος τότε, με απόφασή του, ονόμασε επίσημα τον δρόμο, στον οποίον βρισκόταν, «οδό Φωσκόλου», όπως ονομάζεται και μέχρι σήμερα.

Αμέσως άρχισαν οι απαραίτητες εργασίες και σύντομα στον χώρο αυτό συγκεντρώθηκαν όλα τα αντικείμενα του ποιητή και στεγάστηκε η «Φωσκολιανή Βιβλιοθήκη», με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της τον ιστορικό Σπυρίδωνα Δε Βιάζη.
Το σπίτι του Φώσκολου παρέμενε στη θέση του μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε η πρώτη ιταλική βόμβα έπεσε πάνω του και το πλήγωσε. Η οριστική καταστροφή και ισοπέδωση έγινε τον Αύγουστο του 1953, με τον καταστροφικό σεισμό, που αφάνισε την πόλη της Ζακύνθου και την φωτιά, που τον ακολούθησε, εξαφανίζοντας ότι άφησε όρθιο η θεομηνία.

Το οικόπεδο διασώθηκε χάρη των προσπαθειών του λογίου Νικόλαου Βαρβιάνη, όπως και η εικόνα του Αγίου Φανουρίου, που στο φως της διάβαζε ο ποιητής και αργότερα ο ευπαίδευτος νομάρχης Ζακύνθου Ανδρέας Ιωάννου τοποθέτησε στην θέση του σπιτιού του Φώσκολου ένα περίτεχνο γλυπτό, για θύμηση και εξασφάλιση του χώρου.


Τα τελευταία χρόνια, με τις άοκνες προσπάθειες του δραστήριου Νίκου Λαλώτη, ιδρύθηκε στο νησί Σύλλογος, ο οποίος έχει το όνομα του ποιητή των «Χαρίτων» και εκτός από την ανάδειξη του έργου του Φώσκολου, έχει σκοπό του την επανίδρυση και αποκατάσταση του σπιτιού του, όπως ήταν στην αρχική του μορφή, σε σχέδια του καθηγητή Διονύση Ζήβα.

Η αδελφοποίηση της Ζακύνθου, της «μητρικής γης» του Φώσκολου, με την Παβία, στην οποία έζησε και έδρασε ο ποιητής, είναι μια αφορμή για συνεργασία των δύο πόλεων και ανταλλαγή πολιτισμού, στον οποίο οι δύο πόλεις ιστορικά συγγενεύουν, που σαν επισφράγισμά τους πρέπει να έχει την αποκατάσταση του σπιτιού που έζησε τα παιδικά του χρόνια ο κοινός τους ποιητής και είναι αυτός που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τις ενώνει.
Είναι κάτι που και οι δύο λαοί οφείλουν στον ποιητή τους.


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ-ΚΕΔΕ: ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 450 ΕΚΑΤ. € ΣΕ ΔΗΜΟΥΣ

Τη δέσμευση ότι θα αποδοθούν τα 450 εκατ. ευρώ που προβλέπονται από το νόμο και τα οποία κακώς δεν είχαν περιληφθεί στον φετινό προϋπολογισμό*, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση,  έλαβαν από τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο κατά τη σημερινή τους συνάντηση οι δήμαρχοι. Παράλληλα μετά και την ικανοποίηση σειράς αιτημάτων τους με το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, δόθηκε η διαβεβάιωση ότι εντός του Ιανουαρίου θα κατατεθεί στη Βουλή και το πολυνομοσχέδιο του υπουργείο Εσωτερικών το οποίο θα λύνει προβλήματα που έχουν εμφανιστεί στον «Καλλικράτη».

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον πρωθυπουργό στην οποία ήταν παρόντες οι υπουργοί Εσωτερικών Τάσος Γιαννίτσης και Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής αναγνωρίστηκε η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως σημαντικός παράγοντας για την κοινωνική ανάπτυξη και κοινωνική αλληλεγγύη στις σημερινές δύσκολες συνθήκες της κοινωνικοοικονομικής κρίσης, ενώ αποφασίστηκε και η μεγαλύτερη συμμετοχή των δήμων σε χρηματοδοτούμενα ευρωπαϊκά προγράμματα, όπως ζήτησε ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος.

Παπαδήμος: Μεγαλύτερη μείωση των δαπανών

Ειδικότερα, ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της συνάντησης αναγνώρισε το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην ανάπτυξη, στην αλληλεγγύη, αλλά και στην υλοποίηση δράσεων κοινωνικού χαρακτήρα.

Εξέφρασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης προς τους αιρετούς, δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους, αναγνώρισε ότι σήμερα η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζει οικονομικά και γραφειοκρατικά προβλήματα, ότι πολλές φορές οι έλεγχοι νομιμότητας παρεκκλίνουν και υπεισέρχονται στη σκοπιμότητα, διογκώνοντας τα προβλήματα.

Ζήτησε ωστόσο από την Τοπική Αυτοδιοίκηση αφενός να προχωρήσει σε περαιτέρω περιστολή των δαπανών της και αφετέρου να επιταχύνει τους ρυθμούς απορρόφησης χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων.

Για το δεύτερο, ζήτησε από την Τοπική Αυτοδιοίκηση να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για τη δημιουργία ευέλικτου μηχανισμού για την απορρόφηση αδιάθετων ευρωπαϊκών κονδυλίων και πόρων που θα κατευθύνονται στους δήμους, για την υλοποίηση προγραμμάτων, όπως το Α.Κ.Σ.Ι.Α., καθώς και προτάσεις για εντάξεις συγκεκριμένων έργων σε αυτά.

Τρεις άξονες από την ΚΕΔΕ


Από την πλευρά τους τα οι εκπρόσωποι των δημάρχων με προεξάρχοντα τον πρόεδρο της ΚΕΔΕ Κ. Ασκούνη έθεσαν με έμφαση τους τρεις άξονες που αποτελούν προτεραιότητα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και αφορούν στην πορεία των οικονομικών της, στον αναπτυξιακό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει για την έξοδο από την κρίση, την τοπική ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της ανεργίας, καθώς και στην εξασφάλιση της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής.

Παράλληλα έθεσαν τα ζητήματα:

- Της ενδοδημοτικής και διαδημοτικής κινητικότητας των υπαλλήλων, ώστε να καλυφθούν κενά και να αξιοποιηθεί το πλεονάζον σε ορισμένες υπηρεσιακές μονάδες προσωπικό.

- Της συμμετοχής εκπροσώπων των οικείων δήμων σε συλλογικά όργανα κρατικών φορέων και οργανισμών, όπως νοσοκομεία, οργανισμούς λιμένων κ.λπ., των οποίων η λειτουργία επηρεάζει τη ζωή και την καθημερινότητα των πόλεων αλλά και τις τοπικές πολιτικές, πολλές φορές με τρόπο που αυτές καθίστανται αντίθετες με τον ετήσιο και μεσομακροπρόθεσμο Δημοτικό Σχεδιασμό.

- Των καταργήσεων ή συγχωνεύσεων δημοσίων υπηρεσιών και φορέων που δεν θα πρέπει, όπως είπαν, να ανακοινώνονται αλλά, εφόσον τίθενται, να γίνονται πάντα σε συνεννόηση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων, καθώς ήδη δημιουργούνται τεράστια προβλήματα εξυπηρέτησης των πολιτών και επιχειρήσεων χωρίς λόγο.

- Της διάθεσης εκ μέρους των δήμων δημοτικών ακινήτων, προκειμένου να στεγαστούν δημόσιες υπηρεσίες, εφόσον το επιθυμούν ή αν υπάρχει συγκεκριμένη και κατά περίπτωση ανάγκη.

* ΕΔΩ



 πηγή

Ο Δήμαρχος Ζακύνθου στην Αυστρία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 

            Στην Αυστρία βρίσκεται ο Δήμαρχος Ζακύνθου, συνεχίζοντας το άνοιγμα της Ζακύνθου στις Αυστριακές τουριστικές αγορές, που με πρωτοβουλία του Δήμου μας άρχισε οργανωμένα, πέρσι το χειμώνα.
          Ο Δήμαρχος συμμετέχει σε Τουριστική Έκθεση, που προβάλλει τη Ζάκυνθο ως ιδιαίτερο τουριστικό προορισμό.


          Στα πλαίσια των επαφών του στην αυστριακή πρωτεύουσα, ο Στέλιος Μποζίκης, αύριο το απόγευμα, Πέμπτη 12 Ιανουαρίου, θα έχει επίσημη συνάντηση με τη Ζακυνθινής καταγωγής αντιδήμαρχο της Βιέννης, κα Μαρία Βασιλάκου.

          Το άνοιγμα του ζακυνθινού τουρισμού σε νέες αγορές εντάσσεται στο πλαίσιο της δημοτικής πολιτικής για την καταπολέμηση της κρίσης και της ύφεσης στο νησί μας. 

Διάψευση Δήμου


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


            Ο Δήμος Ζακύνθου διαψεύδει ρητά και κατηγορηματικά κάθε σχέση του με τηλεφωνήματα που γίνονται αυτές τις ημέρες σε συμπολίτες μας, δήθεν από Γραφεία του Δήμου, και διατυπώνουν ερωτήσεις σχετικές με το βαθμό ικανοποίησης του ερωτώμενου από Δημοτικές Υπηρεσίες και δραστηριότητες, όπως και ερωτήσεις σχετικές με προσωπικά στοιχεία των ερωτωμένων.

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Ο Ευγένιος Τριβιζάς για τον όρο PIGS

Οι απόψεις του Ευγένιου Τριβιζά (καθηγητή εγκληματολογίας στην Μ.
Βρεττανία και συγγραφέα παιδικών βιβλίων) για τον όρο PIGS*:


O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.

Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS»(*)(ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ), το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια»είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

Ευγένιος Τριβιζάς

Σ.Σ.
(*) Portugal - Italy- Greece - Spain

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ


Ο Δήμος Ζακύνθου, στα πλαίσια στρατηγικού σχεδιασμού της Ζακυνθινής οικονομίας, προκηρύσσει καλλιτεχνικό Διαγωνισμό για το σχεδιασμό του νέου Λογότυπου, που θα χρησιμοποιηθεί για την τουριστική προβολή του τουριστικού προορισμού και των πιστοποιημένων ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών της Ζακύνθου.

Το νέο Λογότυπο-Σύμβολο θα πρέπει να προβάλλει το ύφος, το χρώμα/τα χρώματα, το φως και το νέο DestinationBrandName: Ζάκυνθος και Zakynthos.


Ο Διαγωνισμός απευθύνεται σε εικαστικούς καλλιτέχνες, γραφίστες, μακετίστες Ζακυνθινούς ή Ζακυνθινής καταγωγής.
Τα έργα που μπορούν να είναι ιδιόχειρα ή ψηφιακά, θα κριθούν από επιτροπή που θα ορισθεί από την Επιτροπή Τουριστικής Ανάπτυξης Ζακύνθου, που λειτουργεί στα πλαίσια και υπό την αιγίδα του Δήμου.
Θα βραβευθούν τα τρία πρώτα με τα εξής χρηματικά έπαθλα:
-          το πρώτο      €1.500
-          το δεύτερο    €1.000, και
-          το τρίτο        €500 
Επίσης, όλες οι συμμετοχές θα εκτεθούν στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Ζακύνθου.
Οι συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό παρακαλούνται να αποστείλουν τα έργα τους μέχρι 20 Ιανουαρίου 2012 (σφραγίδα Ταχυδρομείου) στη διεύθυνση του Δήμου Ζακύνθου (υπόψη Αντιδημάρχου Παναγιώτη Κολύρη).
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Τουριστικής Ανάπτυξης Ζακύνθου
Παναγιώτης Κολύρης
Αντιδήμαρχος

Είπες να γυρίσεις στο χωριό σου, γιατί δεν άντεχες άλλο την ιδέα των συσσιτίων.



Του Γιάννη Μαστοράκη

Εν πρώτοις ο γέρος σου δεν χάρηκε τα μάλα, – είχε βολευτεί με τη Βουλγάρα του. Τα χωράφια έχουν δοθεί στους ξένους μεσιακά.

Άντε να τα πάρεις και να αρχίσεις εσύ να τα καλλιεργείς. Δεν έχεις ευρώ ούτε για ένα βενζινοπρίονο.

Πώς να χτίσεις μια υποδομή δεκαετιών μέσα σε λίγους μήνες, ενώ τα έξοδα τρέχουν… Και οι δυνάμεις σου έχουν αρχίσει να σε εγκαταλείπουν: Λίγο το κρασί, λίγο το τσιγάρο, λίγο η ηλικία, λίγο τα προσωπικά προβλήματα, λίγο τα περιττά κιλά…


Πού είναι εκείνες οι εποχές που ερχόσουν ως επιτυχημένος εξ Αθηνών με το αστραφτερό γιωταχί σου. Τώρα αυτό έχει παλιώσει και φέτος σκέφτεσαι να παραδώσεις και τις πινακίδες του…

Κοίταξε ρε παιδάκι μου, μερικοί που έμειναν εδώ, έχουν φτιαχτεί κατά κάποιο τρόπο…

Και άντε να πας μεροκάματο, στις ελιές… Οι Αλβανοί ακόμα το κρατάνε στα 35-40 με τα δόντια όμως, γιατί ήδη οι επελαύνοντες Πακιστανοί το κατεβάζουν στα 20 για να μπουν στην αγορά. Όλοι τους νεότατοι, βγάζουν λεφτά και είναι χαρούμενοι και αισιόδοξοι …

Η αγορά εργασίας τον έχει τιμολογήσει στα 20 ευρώ. Το ξέρει καλά. Και τι να μου κάνουν 20 ευρώ εμένανε; Και ποιον να παρακαλέσω να με πάρει για δουλειά;

Μια αδιόρατη ανατριχίλα τον καταλαμβάνει, όταν σκέφτεται τι θα σκέφτεται ο πατέρας του ή οι υπόλοιποι κάτοικοι: ‘Να άλλος ένας αποτυχημένος που μας προέκυψε. Επιτέλους τι ποινή πρέπει σήμερα να του επιβάλουμε, για το ότι κάποτε μας εγκατέλειψε γεμάτος έπαρση για τη μεγάλη ζωή των αστικών κέντρων;’

Οι σκέψεις αυτές σε οδηγούν ξανά στο αλκοόλ. Είσαι πιασμένος στη φάκα. Ο Οδυσσέας, όταν κάποτε γύρισε στην Ιθάκη του, βρήκε τη γυναίκα του να τον περιμένει ακόμα μεν, αλλά τους μνηστήρες έτοιμους να τον κατασπαράξουν. Δεν το σκέφτηκε καν: Ντύθηκε ζητιάνος –αυτή τη φορά -και τους νίκησε.

Βέβαια αυτός ήταν ο πορθητής της Μ. Ασίας. Δεν ήταν κανένας τυχαίος άνθρωπος.
Από τους ‘συντρόφους του’ δεν είχε μείνει κανένας ζωντανός…

πηγή

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

ΥΠΕΣ: Ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα δάνεια των υπερχρεωμένων ΟΤΑ


 Όπως καλή ώρα ο δικός μας...

Διατάξεις του υπουργείου Εσωτερικών για την εξυγίανση των υπερχρεωμένων δήμων και περιφερειών, με στόχο να διαχειρίζονται και να εξυπηρετούν  αξιόπιστα το χρέος τους,  χωρίς να αναστέλλουν κρίσιμες προς τους πολίτες λειτουργίες τους,  έχουν περιληφθεί στο κατεπείγον οριζόντιο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών, το οποίο θα παρουσιασθεί αύριο στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Με τις διατάξεις αυτές μεταξύ άλλων ρυθμίζονται  θέματα όπως:

-Δυνατότητα σύναψης δανειακών συμβάσεων για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων Δήμων και Περιφερειών.
-Αποσύνδεση του επιτοκίου των δανείων από αυτό των κρατικών ομολόγων και αντικατάσταση του με το ισχύον επιτόκιο δανεισμού του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.
-Παράταση μέχρι τις 30 Ιουνίου 2012  για τη ρύθμιση των δανείων των ΟΤΑ και των νομικών τους προσώπων που έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2011.

Ρυθμίζονται επίσης:

α) Η δυνατότητα πληρωμής για το πρώτο τρίμηνο του έτους υποχρεωτικών δαπανών, δαπανών για την καταβολή προνοιακών επιδομάτων, για την  προμήθεια υλικών και τροφίμων για δράσεις κοινωνικής προστασίας και αλληλεγύης, δαπανών  που προκύπτουν από την εκτέλεση των διετών προγραμμάτων δράσης  κοινωφελών επιχειρήσεων  και δαπανών που απορρέουν από συμβάσεις ανάθεσης εκτέλεσης έργων κ.ά.
β) Η εκλογή νέων  Διοικητικών Συμβουλίων στους υφιστάμενους Φορείς Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων κατά το υπόλοιπο της μεταβατικής περιόδου μέχρι τη συγχώνευσή τους στον ενιαίο ΦΟΔΣΑ.
Bookmark and Share